Tranen stromen over mijn wangen, een brok in mijn keel.

Mijn vingers vriezen er bijna af, maar ik voel me nu intens gelukkig. Hier hoor ik te zijn. Buiten, in de natuur. De zon is een uur geleden opgekomen en legt een gouden gloed over de zilver berijpte wereld. Ik sta met mijn laarzen aan midden in het korenburgerveen, Winterswijk. Op dit moment weet ik het zeker tot in alle haarvaten en cellen, voor dit intense geluksgevoel ben ik bereid om alles op te geven. Huis, haard en Vriendlief. Hier lopen in deze verstilde en bevroren wereld. De gedachte komt bij me op. Zou het? Zou het kunnen? Zou enkel en alleen lopen door de natuur genoeg kunnen zijn?

In de verte hoor ik de auto’s razen en een trein langs rijden. Ik wil nog veel dieper de natuur in, maar dan moet je niet in Nederland zijn. Dan moet je in een groots land zijn, zoals Amerika of Canada. Een gigantische voetreis maken á la Cheryl Strayed op de Pacific Crest Trail, maar dan nog verder. Dan de PCT helemaal. Geen lullige 1800 kilometer, maar alle 4286 van Mexico naar Canada. En daar de tijd voor nemen, geen vliegtuig dat ik moet halen, maar de tijd aan mijn kant hebben. Leven zonder de kloktijd, maar volgens mijn innerlijke tijd en met de seizoenen van de natuur.

Daarvoor alles opgeven. Zou het genoeg zijn? Enkel lopen. Leven met de dag. Leven met de natuur. Op die eerste dag in Winterswijk op mezelf verkeerde ik in een roes van opluchting. Ik had net mijn relatie verbroken en dacht dat het genoeg zou zijn. En dus startte ik met het zenuwslopende inschrijfproces van de PCT.

PCT terug naar het oerinstinct

"Zou enkel en alleen lopen door de natuur genoeg kunnen zijn?"

Inmiddels zijn we ruim vier maanden verder en soms slaat de twijfel toe.

Als ik ’s avonds alleen op de bank zit, als ik in het weekend Vriendlief een bezoekje breng en in een warm thuis kom met een haard, katten en een hoop liefde. Ik voel het als ik daar in de erker voor het raam sta en naar buiten kijk. Naar het mooiste stukje Nederland. Dan voel ik het. Het besef wat ik allemaal heb opgegeven. De liefde. Geborgenheid. Een thuis. En voor wat? Voor een verlangen. Een verlangen naar vrijheid, schoonheid en onafhankelijkheid. Maar ook een verlangen om volledig mijn ongepolijste en pure zelf te kunnen zijn, terug te keren naar het oudste gedeelde in onszelf. Het oerinstinct.

Vaak wordt ons voorgehouden dat je óf kunt leven met je hoofd vanuit je verstand óf met je hart vanuit je passie, maar er is nog een manier van leven. Leven vanuit je buik met alle zintuigen open. Ik heb het ervaren. Daar, inmiddels vier jaar geleden, in Schotland. Vijf dagen in de Schotse wildernis openende mijn zintuigen en liet me terugkomen bij mijn oerinstinct. Met mijn telefoon uit, vanwege een vergeten kabeltje voor mijn powerbank, was ik vanaf de tweede dag aangewezen op mijn eigen tijd. Volkomen in paniek werd ik ’s ochtends wakker niet wetende hoe laat het was en of ik al moest vertrekken. Of daar misschien al te laat voor was. Belachelijk natuurlijk, maar de kloktijd zit diep in ons menselijke wezens verankerd.

Ik leerde kampeerplekken uitzoeken met mijn gevoel en niet met mijn verstand. Mijn verstand zat er namelijk vaak naast. In het drassige veenmoeraslandschap dacht mijn verstand dat hoog droog is, dat bleek niet op te gaan voor Schotland. Na een uur tevergeefs zoeken op de eerste dag daalde ik af naar een stroompje, liep deze een eind af en daar vond ik een stukje droog gras verscholen in het bruine veen. Ik checkte het stroompje en bedacht hoe hoog het ’s nachts kon opkomen mocht het onophoudelijk gaan regenen, maar mijn gevoel zei dat het goed was. Daarna luisterde ik alleen nog maar naar mijn gevoel als het op kampeerplekken uitzoeken aankwam. Het is natuurlijk ook volkomen logisch dat je instinct het beste weet of je ergens droog en veilig zit.

"Leven zonder de kloktijd, maar volgens mijn innerlijke tijd en met de seizoenen van de natuur."

Floor in tent in Schotland

Na vier dagen helemaal alleen in de Schotse wildernis veranderde er wat in mijn zintuigen.

Ik kon de regen ruiken nog voor ik de donkere wolken zag aankomen. Door alle bruintinten begon ik het veen langzaam te lezen en zag dat het uit tientallen verschillende plantjes bestond en wist ik door schade en natte voeten op welke plantjes je wel en niet kon staan om niet tot je knieën weg te zakken en ik wist intuïtief welke kant ik op moest lopen. Op de laatste dag kreeg ik de meest wonderlijke ervaring die ik tot op de dag van vandaag koester.

Deze laatste dag zou ik terug keren naar de bewoonde wereld. Ik zou weer tussen de mensen zijn en slapen in een hotel. Het was in de ochtend en de zon begon langzaam het landschap te verwarmen. Er veranderde iets in de atmosfeer. Ik werd alerter. Ging vaker om me heen kijken. En ineens rook ik het. In het bijna geurloze landschap rook ik een vleugje waspoeder. Dat kon niet van mij zijn na vijf dagen wildernis en niet wassen. Ik snifte nogmaals. Ja, waspoeder en nog iets anders. Als een dier dat iets rook stak ik mijn neus verder de lucht in. Naast de zachte frisse geur van waspoeder rook ik de scherpe geur van aftershave. Een man en een vrouw. Er komen een man en een vrouw aan. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om te kijken of ik ze al kon zien, maar niets. Na wat een eeuwigheid leek en toen ik al ruimschoots om de bocht van de heuvel was zag ik ze aan komen lopen. Inderdaad een man en een vrouw.

Deze ervaring maakte diepe indruk op mij. Als je toch na vijf dagen in de wildernis al zo dicht bij je oerinstinct kunt komen en je zintuigen zo enorm open gaan staan, wat moet er dan met je gebeuren als je een maand door de wildernis gaat lopen? Dat was het plan van afgelopen zomer met Noorwegen, maar een pelgrimspad is geen wildernistocht. Verre van. Het is van een totaal andere orde en dat is ook de reden waarom de teleurstelling zo intens diep was over deze tocht. Ik ben niet op zoek naar spirituele ontwaking, maar naar mijn oerinstinct, mijn rauwe oerzelf. Ik wil weten welke Floor er onder de gepolijste lagen schuil gaat. Ik wil mijn oerkracht ervaren.

pCT: leven in de wildernis

"Ik ben niet op zoek naar spirituele ontwaking, maar naar mijn oerinstinct, mijn rauwe oerzelf."

Als ik mensen vertel dat ik een lange voettocht ga maken komen ze steevast aan met de informatie dat ze wel iemand kennen die de Santiago de Compostella heeft gelopen.

Dat ze daar de plank volledig mee misslaan begrijpen ze niet. Het gaat mij niet om de voettocht, het gaat mij om het leven in de wildernis. En ik maak een voetreis omdat ik me wil blijven voortbewegen door het landschap. Ervan wil genieten, me erover wil verwonderen, het zien veranderen, het wil leren kennen. Er een relatie mee wil aangaan, samen met het landschap en de natuur leven. Ik hoop dat de PCT daar de juiste plek voor is. Maar in tegenstelling tot het Olavspad van Noorwegen ga ik hem niet kostte wat het kost afmaken. Het gaat mij namelijk niet per se om het pad, maar om een leven in de wildernis en het onderweg zijn en als ik daarvoor van het gebaande pad moet afwijken om mijn eigen pad te volgen geef ik mezelf bij deze daarvoor permissie. Jullie zijn mijn getuigen.

Het lopen van de PCT gaat mij om de vraag: kan ik terugkomen bij mijn oerinstinct? Regen ruiken, water uit de rivier drinken, slapen onder de sterrenhemel, alleen zijn midden in de natuur en me veilig voelen. Kan ik samenvallen met mijn instinct. En naast het verscherpen van je zintuigen welke deuren gaan er nog meer open naar het oerinstinct. Het lopen van de PCT is daarbij niet het doel, maar een middel.

En toch knaagt die sluimerende vraag van de liefde nog. Ik ga ongekende schoonheid zien en onbegrensde vrijheid ervaren. Ik ga op zoek naar mijn oerkracht, mijn oerzelf. Maar is dit genoeg om de liefde en geborgenheid te compenseren die ik heb opgegeven? Het antwoord daarop moet ik je schuldig blijven. Ik weet het niet. En het niet weten of het genoeg is, maakt me soms onzeker.

Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. En dus is het vliegticket gekocht, zijn de permits en het visum binnen. 10 april vertrek ik naar Amerika. Op naar een nieuw leven. Een ander leven. Een leven in de wildernis.

Volg mijn avontuur in de wildernis Instagram en abonneer je op mijn YouTube kanaal: