Er was eens een meisje dat droomde over een groots en meeslepend leven vol avontuur.

Verborgen tombes openen in Egypte, goden bezoeken in de tempels van Griekenland en monsters spotten in de stille wateren van Schotland. Maar zoals alle kleine meisjes, en trouwens ook jongens, moest ze naar school. En daar verveelde ze zich stierlijk. Het ging te langzaam, te makkelijk of de stof was gewoonweg saai. Het duurde dan ook niet lang voor er een boek in het laatje kwam te liggen. En zo werd er stiekem onder de les gelezen en gedagdroomd over verre oorden en stoere avonturen.

Sommige docenten begon het op te vallen en gaven haar extra taken als het schrijven van een opstel. Daarvoor mocht ze naar de schoolbieb. Tussen de tientallen kaften speelden zich even zoveel werelden af. Werelden die verkend moesten worden. Al snel waren alle boekjes in de schoolbieb gelezen en herlezen. Dus het meisje besloot om zelf verhalen te gaan schrijven. Daarvoor putte ze niet uit haar eigen leven, dat was veel te saai. Nee, daarvoor haalde ze haar inspiratie uit documentaires die ze zag op Discovery en National Geographic. En Indiana Jones en Lara Croft waren haar jeugdhelden. Toen in groep 8 werd gevraagd wat je later wilde worden was het vanzelfsprekende antwoord: archeoloog, want dat stond gelijk aan ontdekkingsreiziger. Dat was de ultieme manier om een groots en meeslepend leven te leiden en nieuwe werelden te ontdekken.

"Ze beseft ineens dat ze voor een keuze staat: wil ze de rest van haar leven dromen of wil ze haar droom eindelijk leven? "

Archeoloog of ontdekkingsreiziger zou ze nooit worden. Ambitie, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen waren niet vanzelfsprekend binnen het gezin waarin het meisje opgroeide.

Net zo min als vasthouden aan dromen. Ze zou zelfs haar middelbare school niet eens afmaken. En in plaats van dat ze de wijde wereld in trok, keerde ze steeds verder naar binnen. Ze droomde haar leven. Over hoe het zou kunnen zijn als ze de moed en het lef had om er iets van te maken. Maar het ontbrak haar aan energie en wilskracht. Meegaan met de stroom is altijd makkelijker dan er tegen in zwemmen. En zo liet ze zich in de stroom van het leven zakken.

Jaren gingen voorbij en het meisje groeide uit tot een jonge vrouw. Met vallen en opstaan leerde ze de verantwoordelijkheden die bij het leven hoorde. Ze vond haar sprookjesprins, sloot een hypotheek af voor het droomkasteel en runde haar eigen bedrijf. Drie zachte harige mormeltjes maakten het geluk compleet. En de stroom kabbelde voort.

"Wolken trokken voorbij. De een nog mooier dan de ander. Met een beetje fantasie zag de piramides van Cheops en in een andere wolk zag ze de berg Olympus."

Tot ze op een dag wakker werd, om zich heen keek en zag dat ze was afgedreven. Om haar heen was niets anders dan een uitgestrekte grijze massa.

Geen land in zicht, geen andere mensen. Waar was iedereen? Een gevoel van eenzaamheid overspoelde haar. Zo erg, dat als ze zou gaan huilen ze zou verdrinken in haar eigen tranen. Denken, je moet denken. Ze liet zich achterover in het water zakken en voelde het koude water als een miljoen speldenprikjes haar hersenen binnendringen. Met een koud hoofd heeft ze altijd al beter kunnen denken, op de fiets naar school wilde ze ook nooit een muts op en nog steeds niet. Starend naar de blauwe lucht boven haar werd ze langzaam rustiger. En zo bleef ze liggen.

Wolken trokken voorbij. De een nog mooier dan de ander. Met een beetje fantasie zag de piramides van Cheops en in een andere wolk zag ze de berg Olympus, en daar die wolk leek wel op het monster van Loch Ness. Ineens moest ze hardop grinniken. Altijd als het een beetje moeilijk werd verdween ze in haar droomwereld. Maar zie eens waar het haar gebracht heeft? Inderdaad nergens. Daar dobberde ze dan: alleen in een oneindige grauwe watermassa. En waarom? Omdat ze te lui was om te zwemmen. Deze gedachte trof haar. Ze voelde een boosheid in zich opkomen. Ze was zo boos op zichzelf. Hoe had ze het toch zover laten komen? Omdat ze bang was om tegengas te geven? Omdat ze bang was wat anderen mensen van haar zouden vinden? Omdat ze bang was om haar eigen plan te trekken? Het antwoord daarop is drie keer ja.

Ze besefte ineens dat ze voor een keuze staat: wil ze de rest van haar leven dromen of wil ze haar droom eindelijk leven? Het is tijd voor het meisje om af te rekenen met haar angsten. Ze draait zich op haar buik en begint te zwemmen. Waarheen? Geen idee. Maar ze laat zich niet langer door de stroom meevoeren. Ze zwemt.

Waarom Adventure Virgin

Dit platform is voor alle kleine meisjes en jongetjes die dromen van een groots en meeslepend leven vol avontuur. Dit platform is het voorbeeld dat ik nooit heb gehad. Dit platform is er voor mij om me eraan te herinneren waar ik voor wil zwemmen. Daarom staan op dit platform mijn dromen, om te delen zodat ik ze niet vergeet.

Ga met mij mee op avontuur, want ik ga mijn dromen leven.