“Pan-pan, this is Sussex Coast Guard, what are your intentions Naughty Nymph?”

Oké, ze doen het erom. Ga ik nog één keer uitleggen dat het Nauti Nymph is in plaats van Naugthy Nymph. Ach laat ook maar, nog dommer is de vraag wat onze intenties zijn aangezien we net een catamaran in nood hebben opgepikt. Even schiet het door me heen om een stupide antwoord te geven dat we de opvarenden in mootjes gaan hakken en opeten, er zijn immers ook twee kinderen aan boord, lekker jong vlees. “We give them a tow to the harbor of Portsmouth,” antwoord ik. We doen wat jullie nalaten om te doen: mensen in nood redden. Dat laatste zeg ik niet hardop.

 

4 dagen eerder…

 

Boulogne-sur-Mer – Eastborne

58 Nautische Mijl (NM)

Een grote droom komt uit. We gaan de oversteek maken naar Engeland. Met de zeilboot. De boot ligt in Boulogne-sur-Mer, Frankrijk. De oversteek is 50 nautische mijlen. En met een gemiddelde van 5 knoop per uur duurt dat zo’n 10 uur. Om 4 uur in de morgen hebben we de wekker gezet en we varen om 5 uur uit. Het is druk in de haven. De vissersboten komen terug van een nacht vissen. In de haven hangt een oranje gloed en het lijkt al licht te worden, maar dat is slechts schijn. Want zodra we de havenmonding uitvaren stevenen we af op een pikzwart gat: de open zee. Het is laag tij dus dat betekent dat we in de vaargeul moeten blijven, want het is een en al zandbank voor de kust. Lang leven de iPad waarmee we navigeren. Eenmaal uit de veilige en rustige zee arm van golfbrekers voel ik hoe ruig de zee is. Wat een deining en golven. Mijn maag begint meteen op te spelen en zal dit de komende 3 weken blijven doen. Een groot deel van de overtocht lig ik beneden doodziek op de bank. Zo had ik me de eerste overtocht niet voorgesteld.

"Mijn maag begint meteen op te spelen en zal dit de komende 3 weken blijven doen."

Eastborn – Brighton

19 NM

Het gaat er hard op, te hard. De eerste twee uur zat ik aan het roer en dat betekent ook de beslissingen nemen, maar ik merk dat ik wat begin te verstijven. Angst neemt langzaam bezit van me. “Wat gaan we doen Floor,” vraagt Vriendlief. “Zullen we omdraaien of gaan we door?” Natuurlijk wil ik omdraaien en met een pot thee warm binnen zitten en een boek lezen in plaats van kotsmisselijk tegen de golven in stampen terwijl de wind begint aan te trekken richting 30 knopen. “Ik weet het niet,” wat een waardeloos antwoord. En dus gaan we door.

Grenzen verleggen dat is het waar het bij deze tocht over zou moeten gaan. Ik heb een heel rijtje gemaakt. Dat softe gedoe van het IJsselmeer in Nederland ben ik wel zat. Als ik nog wat van de wereld wil zien moet je stalen zenuwen kweken. Dus staat op mijn lijstje.

✔️ Oversteek maken naar Engeland (en terug).

✔️ Meer dan 18uur zeilen en weten wat dat met je doet (en je relatie).

✔️ Nachtshifts draaien in je eentje.

✔️ Weten wanneer je je over je angst heen moet zetten en wanneer niet.

✔️ Weten wanneer je moet omkeren.

✔️ Weten waar je breekpunt ligt.

Nu twijfel ik of wat ik voel bij doel nummer 4 of 5 hoort. Na wat wikken en wegen en de compleet onzinnige vraag voor mijn eigen gemoedsrust aan Vriendlief: kan de boot dit wel aan? Besluit ik er voor te gaan: we gaan door!

“A little windy out there isn’t my dear?” 

Na 5 uur bikkelen en doodsangsten uitstaan arriveren we met windkracht 6 in de haven van Brighton.

Het nuchtere commentaar van de havenmeester luidt bij aankomst: “A little windy out there isn’t my dear?” De angst druipt waarschijnlijk van mijn gezicht. Maar check doel afgevinkt!

 

Brighton – Portsmouth

41 NM

Met een kater van hier tot ginter zeilen we tegen beter weten in naar de volgende lelijke havenplaats: Portsmouth. Onderweg horen we op kanaal 16 een gezinnetje in paniek. De motor van hun catamaran is uitgevallen en ze liggen midden een drukke vaargeul. De Sussex Coast Guard is vooral bezig met veel onzinnige vragen te stellen en allerhande formaliteiten en de vrouw raakt steeds verder in paniek. Tot ze na een twintigtal minuten op de paniekknop drukt en er een alarm naar alle boten uitgaat. We zijn nu verplicht redding te gaan verlenen. Wij zijn als eerste ter plaatse. Opluchting is te lezen op de angstige koppies, iemand doet eindelijk iets. Na een kwartier neemt de Sussex Coast Guard de boot van ons over.

 

Isle of Wight – Dieppe

91 NM

Om klokslag middernacht gaat de wekker. Ik geloof dat ik niet eens de kans heb gehad om in slaap te vallen. Een verse pot thee wordt gezet, broodjes gesmeerd en we lichten het anker. Op naar Frankrijk. We zijn er allebei niet rouwig om dat we Engeland achter ons laten. Het is nog even spannend omdat we langs een hoop vrachtschepen moeten die voor anker liggen en door verboden gebied varen. En dan is het moment waarop ik heb gewacht. Vriendlief gaat rusten en ik blijf alleen het komende uur aan dek. Aangelijnd en met een luisterboek op geniet ik van de nacht. Soms even de zaklamp aan om het kompas en de zeilen te checken en goed om je heen kijken voor visserbootjes. Het is spannend en ontspannend tegelijk.

Na 16 uur varen begint de sfeer aan boord toch wel wat om te slaan en na 18 uur varen slaan we elkaar bijna de koppen in. We hebben een fout gemaakt. Toen het eenmaal licht werd zijn we gestopt shifts te draaien en dat wreekt zich nu. Want we zijn allebei doodop. Frankrijk is in zicht, maar het zal nog minstens 3 uur duren voor we bij de haven zijn. Vriendlief maakt zich nu al druk om het aanvaren van de haven omdat de wind aanlandig is, ik maak me druk om de tijd die we nog moeten overbruggen, want de stuurautomaat kan het niet aan en we moeten alles met het handje sturen terwijl de 2 meter hoge golven van achterop komen. Niet leuk. We zitten allebei in onze eigen tunnel en ervaren een ander onderdeel als probleem. Nog een uur later barst de bom. Verwijten, geschreeuw en gejank. Deze uren gaan niet als de fraaiste van onze relatie de boeken in. Maar we redden het. Uiteraard zoals altijd.

"Frankrijk is in zicht, maar het zal nog minstens 3 uur duren voor we bij de haven zijn. "

Oostende – Vlissingen

27 NM

3 uur in de nacht. De wind giert door de masten en laat de verstagingen gillen. Ik heb een wee gevoel in mijn onderbuik. Een voorgevoel. Ik spreek het niet uit. Een half uur later varen we uit. We negeren het rode licht en varen naar de havenmonding. De golven worden hoger en hoger. Het is steekdonker. Ik denk terug aan de tocht van Eastborn naar Brighton, over je angst heen zetten. Maar het lukt niet. En voor ik kan zeggen dat ik bang ben, spreekt Vriendlief de verlossende woorden: “We keren om.”

7 uur diezelfde ochtend. We varen opnieuw uit. Het waait nog steeds windkracht 5. Achter ons draaien de mensen die ook zijn uitgevaren weer om. Zij besluiten nog een dagje te blijven. Geen optie voor ons. Dat hebben we de afgelopen vier dagen al gedaan. Het waren gespannen dagen. Met veel ruzie. Meerdere malen heb ik overwogen om de trein te pakken. Al mijn doelen heb ik behaald. Ik ben er klaar mee. Ik wil naar huis. Het plan is om naar Scheveningen te varen. Dikke 10 uur varen. Vanaf het eerste uur kan ik alleen maar huilen. Ik ben gebroken. Moe, misselijk en mentaal op. “Zullen we alsjeblieft naar Vlissingen gaan?” vraag ik. “Nee,” antwoordt Vriendlief stellig. “We hebben een afspraak gemaakt, we brengen de boot naar Scheveningen.” Dat is waar, we hebben een afspraak gemaakt. Verman jezelf Floor, spreek ik mezelf vermanend toe. Maar het lukt niet. Het gebeukt tegen de golven in, die me veel te hoog zijn, de harde wind, de angst die constant in mijn maag aanwezig is net als de misselijkheid. Ik kan het niet meer. Ik spring nog liever van boord dan dat ik doorvaar naar Scheveningen. En ik schat de afstand in tot de kust. “Ik wil nu naar Vlissingen” zeg ik tegen Vriendlief. Het antwoord is nee. En dat knapt er iets. Onbedaarlijk begin ik te schreeuwen en te krijsen. Pure frustratie en onmacht vreet zich een weg naar buiten. Het breekpunt is bereikt. Ik kan niet meer. En wil niet meer. Als ik van boord moet springen, spring ik, als het mijn relatie kost, is dat maar zo. Geen uur langer dan nodig is blijf ik op deze boot zitten. Ik gil tot mijn keel er pijn van doet. “We gaan NU naar Vlissingen.”

 

Terugblik

In drie weken hebben we vier landen aangedaan en al mijn doelen bereikt. Was het het allemaal waard achteraf? Ik weet het niet. Mentaal ben ik weer verder afgehard en we zijn er samen sterker uitgekomen, maar om nou te zeggen dat het een gezellige vakantie was. Niet echt. Ga ik nog een keer zeilen? Absoluut, maar dan laat ik het misselijkmakende Kanaal voor wat het is en huren we een boot op de Adriatische zee in Kroatië of Griekenland en laat ik mijn mijlpalen thuis.