Eens per week ren ik de lange duurloop.

Nu richting de marathon is dat 30+ km. Volgens velen train ik te veel. Maar ik train niet voor de marathon. De marathon is een training voor de Eiger. En de Eiger is een training voor een ultra. Want dat is mijn échte droom.

Ik houd van deze lange duurlopen. En tegelijk zie ik er tegen op. Bij deze duurlopen waarbij ik inmiddels bijna 4 uur ren, ga je de strijd aan met jezelf. En het is niet zozeer de fysieke strijd, ja alles gaat pijn doen, maar het is veel meer een mentale en emotionele strijd. Je hoofd wilt altijd eerder opgeven dan het lichaam. Na 2 uur rennen ben ik er wel klaar mee, dan wil mijn hoofd opgeven, maar dan zit ik eigenlijk pas op de helft. Iedereen heeft wel eens van Engelse uitspraak ‘you have to dig deep’ gehoord. Maar hij krijgt pas betekenis nu ik de uren en kilometers aan het opvoeren ben.

.

"De Engelse uitspraak 'You have to dig deep' krijgt pas betekenis nu ik de kilometers en uren aan het opvoeren ben."

Na twee uur kan het landschap je niet meer bekoren,

de lieflijke krokussen, de knoppen die uitkomen, de paarden die rondlopen, dan wil je alleen nog maar stoppen. Dan begin ik al stiekem te denken aan de finish die bij mijn voordeur ligt, dan denk ik aan hoe lang het nog is. Killing. In het hier en nu blijven is de truc, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Om de pijn te verzachten luister ik naar boeken. De boeken verhalen over mensen die het veel zwaarder hebben dan ik. Het zijn expeditieboeken, survivalboeken, avonturenboeken. Boeken waar mensen vechten op leven en dood bovenop een berg, wereldrecords proberen te breken op de fiets of rennend, herstellende alcoholisten en verslaafden die zichzelf kwijt waren en weer vonden in extreme sproten en dan denk ik: Floor dit is maar een peulenschilletje.

"Hoogte- en dieptepunten komen en gaan."

Een andere tactiek om de mentale en fysieke strijd aan te gaan is door te relativeren.

Een dag kent 24 uur, wat is dan 4 uur rennen en je inspannen? 4 uur oncomfortabel zijn en de strijd met je jezelf aangaan. Merendeel van je dag besteed je nog steeds aan comfortabel op de bank hangen, in bad liggen of door te slapen. Ik vraag aan mijn lichaam dus maar 4 uur van de 24 uur even een tandje bij te zetten, zo moeilijk is dat toch niet?

Hoogte- en dieptepunten komen en gaan en na een dieptepunt waarbij je eigenlijk wilt stoppen kan zomaar na 3 uur eer weer een opleving komen en boor je een nieuwe energiebron aan waardoor je toch weer verder kunt. Maar ik zal niet ontkennen: het allerlekkerste gevoel is toch wanneer ik de voordeur binnenstap. Met verkrampte benen de trap op strompel en het bad laat vollopen. Een kan thee erbij en een bak kwark met fruit en noten maakt mijn welverdiende geluk compleet.

Kom maar op marathon van Rotterdam ik ben er klaar voor!

Volg mijn trainingen op Instagram en bekijk ook mijn vlogs op mijn YouTube kanaal.