Au, au. Heet, heet. De onderkant van mijn voetzolen branden.

De spanbanden snijden in onze buiken en handen. Na iedere 20 meter stoppen we en graven we vliegensvlug onze voeten diep in het zand om ze een beetje te koelen. Het kost ons zeker zeven stops om bij het water te komen en als we er dan zijn is het niet eens koud, maar ronduit lauw. Niet de verkoeling waar ik op hoopte. En dan is het zo ver. We smeren ons rijkelijk in met zonnebrand – het is 29 graden – en duwen de kano af.
‘Shit,’ hoor ik Vriendlief vloeken, ‘hij blijft niet drijven!’
‘Verdomme, dat meen je niet!’ roep ik uit.
Op de kano ligt zeker voor 100 kilo aan spullen. Tent, tweepersoonsluchtbed, slaapzakken, kisten met eten, boeken, brandertje, pannen, water en heel wat wijn en bier. Tja, het blijft wel vakantie.
‘Oké, dan moeten we spullen achterlaten,’ roep ik gejaagd terug.
‘Geintje,’ antwoordt hij met een grijns, ‘ik kan jou ook zo makkelijk op de kast krijgen.’

Vriendlief is de liefste jongen van de wereld, maar op dit moment zou ik hem hier ter plekke in de Loire willen verdrinken. Aan de andere kant moet ik ook wel weer grinniken, omdat ik hem na al die jaren op een spoortje humor heb betrapt. Over het algemeen zijn z’n sterke verhalen beter dan zijn grappen. Over sterke verhalen gesproken. Dat we met onze voeten in de Loire staan is niet zomaar. Het is het begin van een sterk verhaal. Een verhaal uit een jongensboek. We treden in de voetsporen van zijn jeugdheld Captain Horatio Hornblower: een boeken serie over een fictieve Britse zeeofficier ten tijde van de Engelse Navy tussen 1792 en 1815, geschreven door C.S. Forester. Het boek dat Vriendlief inspireerde om deze reis te ondernemen is deel III uit de reeks.

kano punt Loire Adventure Virgin

"Dat we met onze voeten in de Loire staan is niet zomaar. Het is het begin van een sterk verhaal. Een verhaal uit een jongensboek."

Captain Hornblower: Flying Colours

Captain Hornblower’s avontuur begint in een gevangenis ergens aan de Spaanse kust tijdens het Bonapartistische strijdgewoel. De Engelse commandant heeft zijn schip moeten overgeven aan de Franse overmacht. Hij kan echter een executie verwachten omdat hij bij een operatie de Franse vlag voerde als krijgslist. Op zijn reis naar Parijs waar zijn executie plaats zal vinden weet Captain Hornblower te ontsnappen en bouwt hij een boot om de Loire af te varen naar de Franse kust. Hornblower lijdt echter schipbreuk op de Loire bij de stad Nevers. Daar wordt hij geholpen door een Franse aristocraat en zijn mooie dochter waar hij uiteraard verliefd op wordt. De boot wordt gerepareerd en samen met de dochter vervolgt hij zijn weg naar de Franse kust.

Begin mei 2018 varen wij in de voetsporen van Hornblower de Loire af. Vriendlief als Captain Hornblower en ik als zijn veroverde Franse liefje. Of zoiets. Ook voor ons is de tocht niet geheel zonder risico. Meerdere mensen hebben het geprobeerd. Te lage waterstanden, noodweer of wakker worden zonder boot of kano zijn geen uitzondering. Genoeg reden voor ons om een kano te kopen, op de auto te laden en richting Frankrijk te rijden.

"Te lage waterstanden, noodweer of wakker worden zonder boot of kano zijn geen uitzondering."

kanotocht op de Loire

Dag 1 In het ritme komen

En zo staan we dus met onze oververhitte voeten in het lauwe water van de Loire bij Nevers. De kano blijft net drijven, hoewel hij niet bepaald stabiel is en we zetten koers richting… ja waar eigenlijk. We hadden gehoopt 8 dagen te varen, maar het weer zit niet mee. Slechts 5 mooie dagen zijn voorspeld, dus het is nu of nooit en we zien wel waar we uit komen.

Na 20 minuten peddelen voel ik mijn armen al. Die duurbetaalde crossfit lessen leveren toch niet op wat ze zouden moeten doen. Maar het hoort erbij, je lichaam moet wennen dat het actie moet leveren in plaats van dat getyp wat ik normaal doe. Na drie uur peddelen en 17km houden we het voor gezien. We zoeken een plekje op een eiland in de rivier.

We vinden een mooi eiland met een prachtig strand en boompjes. We zijn echter niet de eerste aan de sporen van het vuurtje, voetstappen in het zand en de enorme hoop wc-papier te zien. Bah! Hoe vies kunnen mensen zijn. Toch maar op zoek naar een ander strandje. Na wat organiseren en opruimen hebben we een prima kamp. Vriendlief graaft een koelkast en we gaan vervolgens met onze stoeltjes in de rivier zitten met lauw bier en rosé. Geen overbodige luxe, want niet alleen de mijn voetzolen branden van de helse sleeptocht met de kano door het hete zand, ook de bovenkant van mijn voeten zijn flink verbrand. Na 2 uur lezen en badderen in de rivier ruiken we het water in de lucht. En ja hoor, als we ons omdraaien is de lucht gitzwart. Het zou 3 dagen droog blijven. Niet dus. Maar goed dat we last minute een zwemvest hebben gekocht, want het gaat er die avond flink op.

"We komen steeds dichter bij de brug. En dan hoor ik het. Geraas. Gebulder. Kolkend water."

Dag 2 Paniek

De volgende dag blijkt dat zwemvest levensreddend, althans als we echt waren omgegaan. Maar een zinkende kano met 200 liter water erin en al onze spullen tel ik ook als een levensbedreigende situatie. Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen? Nou, door accuraat handelen aan Vriendlief’s kant is het net goed gegaan en door laksigheid aan mijn kant zijn we überhaupt in de penibele situatie terecht gekomen. We zijn gaan kanoën zonder kaarten of informatie over de route. Voor mij geen probleem. Zo ga ik altijd te werk. Ik fiets of wandel maar gewoon een eind heen. Aan een gedegen voorbereiding heb ik een broertje dood. Maar goed, ik had maar één taak voorin de kano: OPLETTEN. Takken, ondieptes, maar ook én nog veel belangrijker uitkijken naar stroomversnellingen en dammen! Want die zijn talrijk aanwezig in de Loire.

‘Floor, gaat dat goed?’
‘Ja hoor, maak je niet druk,’ roep ik nonchalant terug, ‘klein stroomversnellinkje.’
Plons hele bak water over ons heen. Ik giechel zenuwachtig, dat ging maar net goed.
‘Floor, wat hoor ik? Gaat dat goed daar straks bij de brug?’
‘Jahaaa,’ roep ik geïrriteerd terug. Paniekzaaier. Wel zie ik een streep op het water verschijnen. Dat is het verraderlijke, omdat je zo laag op het water zit zie je de waterversnelling aan de andere kant niet. We komen steeds dichter bij de brug. En dan hoor ik het. Geraas. Gebulder. Kolkend water.
‘DAM!!!!’ gil ik.
Dit is zo’n momentje in een film waarbij mensen op een waterval afgaan en naar beneden storten. Ik doe het bijna in mijn broek. Oké, dit was het dan. Geestelijk bereid ik me voor op het ergste, we gaan om. Het wordt happen naar adem en zwemmen voor je leven. Het moment om naar de kant te gaan is voorbij, we gaan er midden op af. Achter me hoor ik gevloek en getier. Ik sluit me af. Daar gaan we dan.

Bonk. Met een klap duik de punt het water in en een bak water komt over me heen. Bonk. Weer een klap. We raken de bodem. Bonk. Nogmaals en nogmaals. Ineens hoor ik achter me: ‘Peddelen Floor!’
Ik peddel alsof mijn leven ervan af hangt. Niet onverstandig in een situatie als deze. Mijn armen verzuren. We hebben het gehad, denk ik en ik wil me omdraaien.
‘Stop blijf in het midden zitten, we zinken!’ Dit keer is het geen grap. Het water staat tot 10cm onder de rand IN de kano! We moeten hozen, gaat het door me heen. Ik pak mijn waterfles, smijt de dop weg, maar hij zit nog helemaal vol. ‘Stop met bewegen, verdomme! Naar de kant peddelen!’ hoor ik achter me. Ik peddel zo snel mogelijk naar de steile oever met bramenstruiken. We glijden weer weg. Ik grijp de doornige struiken vast en trek de kano naar de kant. Dit was net iets té avontuurlijk. ’s Avonds op het eiland drinken we nog maar een paar extra wijntjes tegen de schrik. Moet ook wel, want het drinkwater heb ik weggegooid….

"Stop blijf in het midden zitten, we zinken!" Dit keer is het geen grap.

Dag 3 Dorst

De volgende dag staat in het teken van dorst. Met tongen als uitgedroogde lappen leer bereiken we in de middag een dorpje met een winkeltje. Wat kan vers drinkwater goddelijk zijn.

Dag 4 Kernwasser Wunderland

De Fata Morgana van de Efteling is er niets bij. Onder luid gekwaakt van kikkers en getjirp van vogels varen we langs blauwe libellen met zwarte vleugeltjes, ontelbare reigers en een geschrokken hertje langs de groene oever. Ik maak Vriendlief helemaal gek met het liedje van Efteling carnaval festival: ‘Taa tata Taa tata Tatata!!’ Inclusief de draaiende handjes in de lucht.

’s Avonds strijken we onder de rook van de kerncentrale op een eilandje neer. Een donkere onheilspellende lucht met veel onweer erin komt opzetten. Pats, de eerste dikke druppels vallen al. Snel zetten we de tent op, proppen alle spullen in de tent en gaan er zelf tussen liggen. Om de tijd te doden trekken we een fles wijn open en spelen een potje pesten. Dan hoor ik geschreeuw. Er staat iemand in onverstaanbaar Frans te roepen. En dat is al snel onverstaanbaar aangezien ik geen Frans kan. Zou hij het tegen ons hebben? Geen idee. Ik hou het er maar op dat deze man even zijn frustratie van zich af staat te schreeuwen tegen het onweer.

Als we na de stortbui met een wijntje van het panoramische uitzicht genieten komt een feloranje bol achter de wolken vandaan. Het is de maan. Iedere krater is met het blote oog te zien. De maan verlicht het sprookjesachtige landschap. In het water zien we iets zwarts bewegen. Er komt een otter langs gezwommen. Hij kijkt niet op of om en zwemt doodleuk naar zijn holletje op het eilandje schuin tegenover ons. We kijken elkaar aan. Dit is het leven.

"Een donkere onheilspellende lucht met veel onweer erin komt opzetten."

Dag 5 meer landmijlen dan zeemijlen

We worden vreemd aangekeken door de mensen die in het treintje zitten en ons voorbij rijden. We sleuren al 3 kilometer de zware kano op de twee gammele wieltjes door een dorpje naar de camping. Braire is het eindpunt van waar we morgen de trein zullen pakken terug naar Nevers om daar de auto op te halen. ‘s Avonds barst het onweer weer los. En na 5 dagen wordt het tentje toch wel wat klein voor zoveel slecht weer. Maar we komen zeker nog eens terug om de tocht af te maken.

Voor iedereen die op de Loire wil kanoën, zou ik willen aanraden doe dit in juni en niet in mei. Kans op beter weer is dan groter. En pas op met de waterstanden eind juli en augustus. Grote kans deze op de meeste plekken dan te laag zijn om nog te kunnen kanoën. O en doe misschien toch ook iets aan voorbereiding, een kaart en genoeg drinkwater. Veel plezier!