Ik weet het nog als de dag van gisteren. De droge knak waarmee ik mijn enkel brak.

Op 26 juni 2016 veranderde mijn leven. Vandaag, drie jaar later op 20 juli 2019, sta ik aan de voet van de machtige Eiger en klinkt over enkele minuten het startschot om in een ronde van 35 kilometer de uitlopers van de Eiger te beklimmen.

“This is your time, this is your race.” Drie jaar geleden kreeg ik tranen in mijn ogen bij het zien van de trailer voor de Eiger Ultra Trail en het horen van het liedje. Dit is waar ik al drie jaar lang van droom en het afgelopen jaar voor getraind heb. Dit wordt mijn eerste echte bergrace.

Je kunt van te voren nooit weten welke gebeurtenis je leven het setje in de juiste richting geeft. Drie jaar geleden zat ik vast in een leven dat ik zelf gecreëerd had. Ik had het onderwijs ingeruild voor een eigen onderneming, had opdrachten en eigenlijk verliep alles wel prima. Prima, dat was het. Maar, niet top. Ik had net de eerste stap gezet naar een avontuurlijk en zelfstandig leven. Ik was alleen naar Schotland vertrokken voor een trektocht door de Hooglanden. Dat was een waanzinnige ervaring, die ik iedere dag nog koester. Mijn allereerste keer alleen op vakantie. Mijn allereerste keer nieuwe enge dingen doen als links rijden, zelf mijn accommodaties regelen, de bootovertocht, een trektocht door de Hooglanden maken met nul berg- of navigatie ervaring. De allereerste keer mijn eigen boontjes doppen en het avontuur van mijn leven hebben. En dat was het zeker.

Maar wat was dan niet top? Het leven in Nederland. Ik leek geen grip te krijgen op het leven dat ik hier wilde leiden. Het was hol en leeg, ondanks de opdrachten die op papier en in de kroeg heel gaaf klonken, maar wat ik niet echt voelde. Mijn hart ging er niet écht sneller van kloppen.

"Je kunt van te voren nooit weten welke gebeurtenis je leven het setje in de juiste richting geeft."

Waar mijn hart wel sneller van ging kloppen was de ultra-endurance wereld die ik via YouTube en later ook boeken ontdekte.

Een wereld waarin mensen niet in de bergen wandelen, maar er in rennen. En dan niet 10 kilometer of een halve marathon, maar mega afstanden van 50 tot 100 kilometer en daar voorbij: ultramarathons. Als ik deze video’s bekeek en de emoties op de gezichten van de mensen zag die de finish overkwamen, dan sprongen de tranen in mijn ogen. Deze mensen waren diep gegaan. Deze mensen hadden tijdens de trail meer over zichzelf ontdekt, dan ik in een heel werkend leven zou doen. Hier zou het antwoord op mijn zoektocht naar een zinvol en bezield leven kunnen liggen. Je grenzen verkennen en verleggen. Ontdekken uit welk hout je bent gesneden. En dus besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken en te gaan trainen voor de Eiger Ultra Trail, afstand om te beginnen: 35 kilometer. Om de bergen te simuleren moet je niet in Nederland zijn en dus vertrok ik naar de Duitse Eifel om te trainen. En op de tweede dag gebeurde daar het noodlottige en kwam ik tijdens het hardlopen ten val en brak mijn enkel. Ik lag anderhalve week in een Duits ziekenhuis en eenmaal terug in Nederland duurde het herstel vele maanden. Het duurde nog eens anderhalf jaar voor ik weer kon starten met hardlopen, tegen alle adviezen in, maar ik had en heb nog steeds maar één droom: ik wil een ultrarunner worden.

"Deze mensen waren diep gegaan, deze mensen hadden tijdens de trail meer over zichzelf ontdekt dat ik in een heel werkend leven zou doen."

In de weken dat ik aan de bank gekluisterd zat en mijn zelfstandige en avontuurlijke leven in de kiem gesmoord werd, begon ik te fantaseren over een leven waarin avontuur prominenter aanwezig zou zijn.

Ik speelde met de gedachte om Adventure Virgin op te zetten, maar drukte het weer even snel weg. Er moest gewerkt worden. Ik transformeerde mijn bedrijfje naar Grinta Communicatie en stortte me daarop en verwaarloosde mijn avontuurlijke kant. Tot vorig jaar zomer ik besloot dat het genoeg was en ik in twee jaar tijd weer dezelfde kooi voor mezelf had gecreëerd. Mijn leven stond in het teken van werken en geld verdienen. Na een mislukte poging om mijn bedrijf te laten groeien met personeel en freelancers, was voor mij de maat vol. Ik gooide mijn bedrijf dicht en nam een maand vrij. En daarna nog een maand. Ik was er klaar mee. Ik vertrok naar Chamonix om daar in de bergen buiten te spelen en boeken te lezen. En daar nam ik het besluit: ik zet mezelf op de eerste plaats. Ik ga niet eerst een burn-out krijgen voor ik ga inzien dat er maar één persoon belangrijk is en dat ben ik zelf. Ik zocht nieuwe samenwerkingen en investeerde een bak geld, energie en tijd en op 20 november 2018 zag Adventure Virgin het levenslicht. Een platform zonder businessmodel, maar een droom die uitkomt. Hoe ik er mijn geld mee ga verdienen is niet relevant, het belangrijkste is dat het platform met inmiddels trouwe lezers mij motiveert en inspireert om mijn dromen te leven. Ik ben aan een zoektocht begonnen om mijn dromen te leven en avontuur op de eerste plaats te zetten. Deze zoektocht wil ik met je delen.

"En daar nam ik het besluit: ik zet mezelf op de eerste plaats."

“Drei, zwei, eins… Go!”

We zijn gestart en iedereen rent langs me heen alsof we aan een 200 meter sprint zijn begonnen. Ik probeer ze bij te houden, maar al snel word ik gedwongen om te lopen omdat mijn kuiten verkrampen op de eerste berghelling. Na een paar minuten begin ik te gniffelen, maak mijn wandelstokken langer en ga in een rustig tempo de berg op lopen. Ren maar jongens, ik heb helemaal geen zin om te racen vandaag. Vandaag ga ik genieten van het landschap, de sfeer en lekker aanklooien op de afdalingen. Vandaag ga ik genieten van een droom die uitkomt. Vandaag ga ik buiten spelen.