Facebook herinnert me even haarfijn aan mijn misstap vandaag exact een jaar geleden.

Precies een jaar geleden dacht ik ook dat ik nu volledig gerevalideerd zou zijn. Sterker nog: ik zou terug zijn op mijn oude niveau. En stiekem hoopte ik zelfs iets verder te zijn.

“Mevrouw Ockers, u moet wel realistisch blijven,” zegt de arts tegenover me. “Explosieve sporten zijn uit den boze.”

Ik ben weer terug in het ziekenhuis. Twee weken geleden is er een MRI-scan gemaakt en ik hoopte dat de arts me zou vertellen dat ik weer geopereerd zou worden en dat ze mijn enkel wel even zouden fixen. Ik kwam er alleen niet om te horen dat mijn kraakbeen beschadigd is en ze er niets meer aan gaan doen.

“Wat bedoelt u met explosieve sporten?” vraag ik.

“Sport waarbij er veel druk op je enkel komt. Zoals springen en…”

“Hardlopen,” vul ik aan.

“Ja, de belasting daarbij is zeer groot, maar er zijn nog anderen sporten waarbij je enkel minder belast wordt.”

“Ja, inderdaad dammen en schaken,” bijt ik de arts kribbig toe.

“Nou mevrouw Ockers, er is ook een middenweg, bijvoorbeeld fietsen en zwemmen.”

Fietsen en zwemmen, doe toch even normaal! Ik ben 31 jaar, dan ga ik toch niet fietsen en baantjes trekken. De Eiger had ik moeten oplopen, de marathon rennen, meedoen met de Viking run. Circuitjes knallen van 100 burpees en 200 jump squats bij bootcamp. Meteen schiet het door mijn hoofd wat ik allemaal niet kan.

"Toen vond ik dat allemaal geen prestatie, nu zou ik er heel wat voor over hebben om weer zo fit te zijn."

Mijn fysiotherapeut denkt er een positieve draai aan te geven door voor te stellen een lijst te maken van dingen die ik nog wil doen.

Een soort van bucketlist om te zien wat reëel is en wat niet (meer). En de doelen moeten klein zijn. Heel klein. Dus kom niet aan met een vijfduizender beklimmen of fietsen naar de Noordkaap. Nee, wat denk je van twee uur mountainbiken en 15 km wandelen, als het goed gaat in heuvelachtig terrein.

Kortsluiting ontstaat in mijn hersenen. Precies een jaar geleden rende ik 21 km door de heuvels van de Duitse Eifel. Een week eerder liep ik een nachtloop van 42 km voor natuurmonumenten en een maand daarvoor volbracht ik een vijfdaagse trekking met volle bepakking van 16 kilo door de Schotse Hooglanden en stond ik tot mijn knieën in de sneeuw op de top van de Ben Nevis. Toen vond ik dat allemaal geen prestatie, nu zou ik er heel wat voor over hebben om weer zo fit te zijn. Zo slordig gaan we om met het begrip gezondheid. Als je het hebt is het vanzelfsprekend, als je het niet hebt… Maar wat piep ik? Ik ben kerngezond, alleen mijn enkel is een beetje beschadigd. Daar moet ik mee leren leven. En leren accepteren.

Er zijn veel mensen in mijn omgeving die zeggen: ach, dat hardlopen is toch niet zo goed voor je lichaam, dan ga je toch wat anders doen. Nu wil ik tegen die mensen zeggen dat wat je het liefste deed en waar je grootse dromen voor had en je daar met volle overtuiging voor aan het trainen was, het lastig is om dat zomaar op te geven. Als je lievelingskleur blauw is en dit verdwijnt van de een op de andere dag uit het kleurenspectrum en mensen zeggen dan kies je toch een andere lievelingskleur, dan gaat dat ook niet. En als friet je lievelingseten is ga je ook niet zeggen, nou dan neem je toch lekker een pannenkoek. Dat dus.

Maar goed, ik moet realistisch zijn en als het niet meer gaat moet je je teleurstelling wegslikken en voor iets anders gaan. Dus schrijf ik braaf bij de fysiotherapie mijn nieuwe doelen op: 50 km mountainbiken, 15 km wandelen in heuvelachtig terrein, 100 km fietsen. Al is dit slechts een warming-up voor alles wat ik wil in het leven. Maar goed het begint met het eerste stapje.

Behalve de fysieke uitdaging vraagt dit mentaal nog veel meer van mij. Een verandering in mindset is nodig. Ik moeten stoppen met denken in beperkingen en starten met denken in uitdagingen. Mijn tot in de detail uitgedachte hardloopplannen moet ik definitief laten varen, alleen dan kan er pas ruimte ontstaan voor nieuwe uitdagingen, plannen en avonturen. En daarom wordt het tijd om het avontuur op te zoeken. Mijn fysieke en mentale gesteldheid testen door grenzen te verleggen.En dat is wat ik de komende tijd ga doen!

Mijn eerste avontuur zit erop: 380 km fietsen naar de Belgische Ardenne, want zeg nou zelf 100 km fietsen is voor watjes!