De bergen hebben een magische aantrekkingskracht.

Het duurde maar liefst 16 jaar voor ik voor het eerst van mijn leven bergen zag. Toen moest ik huilen. En nog steeds. Iedere keer als ik bergen zie ben ik diep geroerd. Het is een oerlandschap, het is puur, het is adembenemend. Het zou nog langer duren voor ik een eerste bergwandeling maakte. Toen dacht ik verkocht te zijn, maar nog mooier is het om te spelen in de bergen. Om te rennen. Je hart op volle toeren te voelen pompen, je bovenbenen die verzuren, je mentaal door je grenzen pushen om vervolgens wanneer het pad weer naar beneden gaat de zwaartekracht te gebruiken om lichtvoetig tussen de stenen en boomwortels door te tippen en te rennen.

"Het is een oerlandschap, het is puur, het is adembenemend. "

Toen ik in 2016 de trailer zag voor de Eiger Ultra Trail run wist iedere cel in mijn lichaam: deze race is voor mij bedoeld. De valpartij in Duitsland gooide roet in het eten, maar inmiddels ben ik terug. Sterker en vastberadener dan ooit. 20 juli 2019 gaat het gebeuren, dan doe ik mee en ren ik 35 km.