‘En wat ga je nu doen?’ vraagt een vriendin, terwijl we ons een weg omhoog banen over de stuwwal bij Doorwerth.

‘Ik weet het niet zo goed, ik heb het gevoel dat mijn leven stilstaat,’ antwoord ik.
‘Waarom,’ vraagt ze. ‘Alleen maar omdat de PCT niet doorgaat?’ Even gaat er een flits door me heen hoe ik haar de stuwwal afgooi, maar dan bedenk ik me dat het een hele terechte vraag is. Een ongemakkelijke, maar terechte vraag.

Ik word gevoed door een droom. Het verlangen om de wereld te ontdekken en op avontuur te gaan. In Amerika zou mijn droom uitkomen. Daar zou ik als een moderne ontdekkingsreiziger de wereld kunnen verkennen en vastleggen. Ik zou mezelf mentaal en fysiek op de proef stellen; mijn geest binnenste buiten keren, mijn lichaam pushen en afbeulen. En na dit life-changing avontuur zou ik mijn debuut maken als schrijver.

‘Ik denk dat ik de PCT wilde gebruiken als kantelpunt, om mijn oude leven af te sluiten en mijn nieuwe gedroomde leven te beginnen. En dat valt nu weg.’
‘Ik herken dat wel,’ zegt ze. ‘Ik heb ook zoiets. Ik had een reis geboekt naar een tropisch eiland en dacht daar ga ik eens nadenken wat ik nu precies wil. Qua werk, wat ik belangrijk vind in het leven. Ik denk dat ik die vakantie zag als een soort van springplank. Daarna doe ik het allemaal anders.’

"Ik denk dat ik de PCT wilde gebruiken als kantelpunt, om mijn oude leven af te sluiten en mijn nieuwe gedroomde leven te beginnen. En dat valt nu weg."

Een avontuur of vakantie als springplank naar een nieuw leven.

Naar een gedroomd leven. We hangen dat blijkbaar op aan een externe gebeurtenis, iets dat buiten onszelf staat. Waarom eigenlijk? Er zijn genoeg films en boeken die ons dit voorhouden, denk maar aan Eat Pray Love of Wild. De hoofdpersoon breekt met de status quo, gaat op avontuur en komt met antwoorden terug. De klassieke hero’s journey. Allen beschrijven ze de reis als life-changing. Het is bekend dat verandering van omgeving je beter leert reflecteren op je leven. Maar wat als je vast zit in je omgeving? Is verandering dan onmogelijk? Of het vinden van antwoorden? Laten we het daarom eens van de andere kant bekijken. Niet naar de reis die als springplank moet fungeren, maar naar het gedroomde leven.

Dromen gaat over iets werkelijkheid laten worden wat nu nog niet zo is. Dat kan een extern ding zijn als een nieuwe auto of huis, maar eigenlijk gaat het altijd over jezelf. Want met dat nieuw verworven bezit of inzet van een geheim talent (zingen, dansen) kom je dichterbij je gedroomde en meestal ook gelukkigere versie van jezelf. Wie je zou willen zijn. Tussen wie je nu bent en je gedroomde zelfbeeld zit een kloof. Je hebt het nóg niet gerealiseerd, omdat er iets tussen staat. Je kunt dat buiten jezelf zoeken, als ik eindelijk eens geld had of tijd…. of je zoekt het antwoord dichterbij. Je moet iets overwinnen, vaak een angst. Of je moet er iets voor laten en dat vergt discipline. Misschien moet je er zelfs iets voor opgeven. Maar bovenal vraagt het doorzettingsvermogen om als het even tegen zit vast te houden aan je droom.

"Waarom leven we niet allemaal onze dromen? Omdat je eerst de confrontatie met jezelf moet aangaan."

Wat houdt ons dan tegen? Waarom leven we niet allemaal onze dromen?

Omdat je eerst de confrontatie met jezelf moet aangaan. En dat is moeilijk. De maatregelen rondom het coronavirus mogen me dan fysiek in de weg staan, ik heb ook nog iets te overwinnen in mijn hoofd. Want wat houdt me tegen om niet nu al als een ontdekkingsreiziger en verhalenmaker te gaan leven? Welke angst houdt mij tegen? Wat heb ik te overwinnen op mezelf? Het is heel makkelijk om het buiten jezelf te leggen. In mijn geval naar de gesloten grenzen te wijzen. Maar veel relevanter is om te kijken wat houdt me tegen om niet hier en nu mijn gedroomde leven te realiseren.

‘Wat zou je willen?’ vraag ik haar. ‘Hoe zou je gedroomde leven eruit zien?’
‘Ik weet het nog niet. Ik heb allemaal puzzelstukjes van dingen die ik leuk vind, maar het komt nog niet bij elkaar. En jij?’
Ik begin te vertellen hoe ik als moderne ontdekkingsreiziger de wereld wil vastleggen, een documentaire wil maken. In een afgelegen vallei wil wonen, wandelen door de wildernis, bij mijn oerinstinct komen, onontgonnen terreinen in mijn brein wil verkennen en hoe ik uiteindelijk een boek zou schrijven en daarna plannen zou maken voor een nieuw avontuur, de wereld rondfietsen of iets anders.
‘Wow,’ zegt ze. ‘Ik ben écht zo jaloers op jou.’
‘Jaloers?’ vraag ik verbaasd en de irritatie begint weer op te borrelen. ‘Er is nu niets om jaloers op te zijn. Ik heb alles achter me gelaten en zit nu vast in Nederland.’
‘Nee,’ zegt ze. ‘Je weet zo precies wat je wil. Daar ben ik jaloers op. Je ogen beginnen te stralen als je erover vertelt.’

Tja, zo had ik het nog niet bekeken. Maar inderdaad, ik weet exact wat ik wil. Dus waarom leef ik mijn droom niet. Omdat ik de droom buiten mezelf geplaatst heb. Ik heb de droom geprojecteerd op Amerika, op de PCT lopen, op een leven in Canada daarna. Nu de springplank tussen mijn huidige zelf en mijn toekomstige zelf is weggevallen leidt dat tot een confrontatie. En de terechte en irritante vraag waarom ik niet nu mijn gedroomde leven leef. Want de PCT zal vast een life-changing ervaring zijn, de meeste veranderingen moeten toch echt uit jezelf komen.

pCT: leven in de wildernis

"De maatregelen rondom het coronavirus mogen me dan fysiek in de weg staan, ik heb ook nog iets te overwinnen in mijn hoofd."

En dus moet ik mijn droom nog eens onder de loep nemen.

Ik droom niet enkel van het avontuur, lees de PCT, maar bovenal van een avontuurlijke versie van mezelf. Die moderne ontdekkingsreiziger en verhalenmaker. Nu mijn geduld met Amerika op de proef wordt gesteld staat eigenlijk niets me in de weg om te starten in Nederland. Ik heb nog lang niet alles gezien hier. Ik kan mooie natuurgebieden spotten en vastleggen, mezelf fysiek uitdagen met tal van challenges, maar vooral mijn mentale veerkracht ontdekken. Wat zit er aan de andere kant van de teleurstelling? Volgens mij gaat daar een ongekende kracht schuil en een bron van creativiteit.

Misschien is deze teleurstelling die ik voel te vergeleken met kilometer 35 op de marathon afstand. Je ruikt de finish en je weet; ik kan verder, ik kan dieper. Door mezelf over te geven aan de pijn, de geestelijke vermoeidheid, de dorst, de stramme spieren, de pijnlijke voeten kan ik een nieuwe kracht in mezelf aanboren: door overgave en de pijn te accepteren als onderdeel van deze reis zal ik de finish halen. Het is nu niet anders. Ik moet me overgeven aan de pijn. De teleurstelling. Weten dat ik daardoor heen kom en dat aan de andere kant van de teleurstelling een avontuurlijkere, veerkrachtiger en sterkere versie van mezelf ligt.

Amerika en de PCT wachten wel. Het avontuur loopt niet weg, maar de avontuurlijke versie van mezelf dreigt wel te verdwijnen als ik nu geen actie onderneem. Er staat me niets in de weg om al te starten met mijn avontuurlijke leven: dat van ontdekkingsreiziger en verhalenmaker.

Later als we afscheid nemen en mijn vriendin naar haar auto loopt en ik op de fiets spring, roep ik haar na: ‘Hé, we hebben geen reis of vakantie nodig om ons droom leven te leiden.’
‘Inderdaad,’ roept ze terug. ‘We creëren onze eigen springplank.’

Bekijk de video plan B: de ontdekkingsreiziger van de Lage Landen.

Word Patreon en steun mij om nog mooiere verhalen te maken. In ruil daarvoor krijg jij toegang tot exclusief materiaal als podcasts, video’s en niet eerder gepubliceerde blogs en kun je vast stukken lezen uit mijn boek.