Mijn leven in 6 tassen: wat zit daarin?

 

Alles wat ik momenteel bezit past in 6 tassen. De grote vraag is: wat zit daar dan in?

11 mei 2020 vertrok ik uit Nederland. Met slechts mijn fiets en alles wat daarop past. En daar past een hoop op. Ik krijg veel opmerkingen dat ik te veel meesleep voor een fietstocht, maar het is geen fietsreis. Het is een nieuw bestaan. Een bestaan als digitale nomade.

Bekijk de video:

 

Daarom hieronder een lijst wat ik allemaal mee heb op mijn fiets.

Mijn leven in 6 tassen: wat zit daarin?

Kleding:
– groene outdoorbroek
– cliché t-shirt
– 3 keer onderbroeken praktisch
– 1 kanten setje, bh en onderbroekje
– Rood vest
– 3 paar sokken, dun, hardlopen en dikke sokken
– zwarte jurkje
– Blauwe broekpak
– Korte broek
– T-shirt blauw
– T-shirt wit
– T-shirt Wit met lange mouwen
– Lang ondergoed broek en shirt
– Hempje zwart en wit
– Hardloopbroek lang
– Hardloop broek kort
– Hardloop bh
– Slippers
– Hardloopschoenen
– Handschoenen, buff, muts,
– Jas blauw
– Regenbroek
– Bikini, en badpak
– Kleine groene handdoek
– Grote handdoek om op te zitten en in voortent

Mijn leven in 6 tassen: wat zit daarin?

Mijn leven in 6 tassen: wat zit daarin?

Kampeerspullen:

mummieslaapzak tot -5
slaapmatje
– Tent (Decathlon tent niet meer verkrijgbaar, maar super fijne)
opblaaskussen
katoenen lakenzak
slaapmasker

Kookspullen
– Gastank
Jetboil Zip Carbon – Campingkooktoestel
– Lepel, mes en vork
Spork
– Beker
– Aansteker 2x

Eten en drinken
– 2x bidon (groen en zwart)
– Koffie 14 zakjes
– Melkpoeder 14x
– Muesli
– Noten
– Koekjes
– 4 zakken bonen
– Couscous
– chocomelk

Reparatieset
bandenplakset
reparatieset fiets

Mijn leven in 6 tassen: wat zit daarin?

Extra:

Boek: Into the wild, John Krakauer

aquarelset
aquarel penselen
– pen
– klein schetsboekje a-5 voor waterverf tekeningetje
– schetsboekje wit en dun
– grafiet potlood
– mesje
– gum

Noodpakket/ medicijnen

  • Ibuprofen en paracetemol
  • verband
  • pleisters
  • blarenpleisters
  • isolatiedeken
  • handschoenen
  • vaseline
  • naald en draad
  • veiligheidsspelden
  • kompas
  • vuurstick
  • extra aansteker


Creëer je eigen springplank

 

‘En wat ga je nu doen?’ vraagt een vriendin, terwijl we ons een weg omhoog banen over de stuwwal bij Doorwerth.

‘Ik weet het niet zo goed, ik heb het gevoel dat mijn leven stilstaat,’ antwoord ik.
‘Waarom,’ vraagt ze. ‘Alleen maar omdat de PCT niet doorgaat?’ Even gaat er een flits door me heen hoe ik haar de stuwwal afgooi, maar dan bedenk ik me dat het een hele terechte vraag is. Een ongemakkelijke, maar terechte vraag.

Ik word gevoed door een droom. Het verlangen om de wereld te ontdekken en op avontuur te gaan. In Amerika zou mijn droom uitkomen. Daar zou ik als een moderne ontdekkingsreiziger de wereld kunnen verkennen en vastleggen. Ik zou mezelf mentaal en fysiek op de proef stellen; mijn geest binnenste buiten keren, mijn lichaam pushen en afbeulen. En na dit life-changing avontuur zou ik mijn debuut maken als schrijver.

‘Ik denk dat ik de PCT wilde gebruiken als kantelpunt, om mijn oude leven af te sluiten en mijn nieuwe gedroomde leven te beginnen. En dat valt nu weg.’
‘Ik herken dat wel,’ zegt ze. ‘Ik heb ook zoiets. Ik had een reis geboekt naar een tropisch eiland en dacht daar ga ik eens nadenken wat ik nu precies wil. Qua werk, wat ik belangrijk vind in het leven. Ik denk dat ik die vakantie zag als een soort van springplank. Daarna doe ik het allemaal anders.’

"Ik denk dat ik de PCT wilde gebruiken als kantelpunt, om mijn oude leven af te sluiten en mijn nieuwe gedroomde leven te beginnen. En dat valt nu weg."

Een avontuur of vakantie als springplank naar een nieuw leven.

Naar een gedroomd leven. We hangen dat blijkbaar op aan een externe gebeurtenis, iets dat buiten onszelf staat. Waarom eigenlijk? Er zijn genoeg films en boeken die ons dit voorhouden, denk maar aan Eat Pray Love of Wild. De hoofdpersoon breekt met de status quo, gaat op avontuur en komt met antwoorden terug. De klassieke hero’s journey. Allen beschrijven ze de reis als life-changing. Het is bekend dat verandering van omgeving je beter leert reflecteren op je leven. Maar wat als je vast zit in je omgeving? Is verandering dan onmogelijk? Of het vinden van antwoorden? Laten we het daarom eens van de andere kant bekijken. Niet naar de reis die als springplank moet fungeren, maar naar het gedroomde leven.

Dromen gaat over iets werkelijkheid laten worden wat nu nog niet zo is. Dat kan een extern ding zijn als een nieuwe auto of huis, maar eigenlijk gaat het altijd over jezelf. Want met dat nieuw verworven bezit of inzet van een geheim talent (zingen, dansen) kom je dichterbij je gedroomde en meestal ook gelukkigere versie van jezelf. Wie je zou willen zijn. Tussen wie je nu bent en je gedroomde zelfbeeld zit een kloof. Je hebt het nóg niet gerealiseerd, omdat er iets tussen staat. Je kunt dat buiten jezelf zoeken, als ik eindelijk eens geld had of tijd…. of je zoekt het antwoord dichterbij. Je moet iets overwinnen, vaak een angst. Of je moet er iets voor laten en dat vergt discipline. Misschien moet je er zelfs iets voor opgeven. Maar bovenal vraagt het doorzettingsvermogen om als het even tegen zit vast te houden aan je droom.

"Waarom leven we niet allemaal onze dromen? Omdat je eerst de confrontatie met jezelf moet aangaan."

Wat houdt ons dan tegen? Waarom leven we niet allemaal onze dromen?

Omdat je eerst de confrontatie met jezelf moet aangaan. En dat is moeilijk. De maatregelen rondom het coronavirus mogen me dan fysiek in de weg staan, ik heb ook nog iets te overwinnen in mijn hoofd. Want wat houdt me tegen om niet nu al als een ontdekkingsreiziger en verhalenmaker te gaan leven? Welke angst houdt mij tegen? Wat heb ik te overwinnen op mezelf? Het is heel makkelijk om het buiten jezelf te leggen. In mijn geval naar de gesloten grenzen te wijzen. Maar veel relevanter is om te kijken wat houdt me tegen om niet hier en nu mijn gedroomde leven te realiseren.

‘Wat zou je willen?’ vraag ik haar. ‘Hoe zou je gedroomde leven eruit zien?’
‘Ik weet het nog niet. Ik heb allemaal puzzelstukjes van dingen die ik leuk vind, maar het komt nog niet bij elkaar. En jij?’
Ik begin te vertellen hoe ik als moderne ontdekkingsreiziger de wereld wil vastleggen, een documentaire wil maken. In een afgelegen vallei wil wonen, wandelen door de wildernis, bij mijn oerinstinct komen, onontgonnen terreinen in mijn brein wil verkennen en hoe ik uiteindelijk een boek zou schrijven en daarna plannen zou maken voor een nieuw avontuur, de wereld rondfietsen of iets anders.
‘Wow,’ zegt ze. ‘Ik ben écht zo jaloers op jou.’
‘Jaloers?’ vraag ik verbaasd en de irritatie begint weer op te borrelen. ‘Er is nu niets om jaloers op te zijn. Ik heb alles achter me gelaten en zit nu vast in Nederland.’
‘Nee,’ zegt ze. ‘Je weet zo precies wat je wil. Daar ben ik jaloers op. Je ogen beginnen te stralen als je erover vertelt.’

Tja, zo had ik het nog niet bekeken. Maar inderdaad, ik weet exact wat ik wil. Dus waarom leef ik mijn droom niet. Omdat ik de droom buiten mezelf geplaatst heb. Ik heb de droom geprojecteerd op Amerika, op de PCT lopen, op een leven in Canada daarna. Nu de springplank tussen mijn huidige zelf en mijn toekomstige zelf is weggevallen leidt dat tot een confrontatie. En de terechte en irritante vraag waarom ik niet nu mijn gedroomde leven leef. Want de PCT zal vast een life-changing ervaring zijn, de meeste veranderingen moeten toch echt uit jezelf komen.

pCT: leven in de wildernis

"De maatregelen rondom het coronavirus mogen me dan fysiek in de weg staan, ik heb ook nog iets te overwinnen in mijn hoofd."

En dus moet ik mijn droom nog eens onder de loep nemen.

Ik droom niet enkel van het avontuur, lees de PCT, maar bovenal van een avontuurlijke versie van mezelf. Die moderne ontdekkingsreiziger en verhalenmaker. Nu mijn geduld met Amerika op de proef wordt gesteld staat eigenlijk niets me in de weg om te starten in Nederland. Ik heb nog lang niet alles gezien hier. Ik kan mooie natuurgebieden spotten en vastleggen, mezelf fysiek uitdagen met tal van challenges, maar vooral mijn mentale veerkracht ontdekken. Wat zit er aan de andere kant van de teleurstelling? Volgens mij gaat daar een ongekende kracht schuil en een bron van creativiteit.

Misschien is deze teleurstelling die ik voel te vergeleken met kilometer 35 op de marathon afstand. Je ruikt de finish en je weet; ik kan verder, ik kan dieper. Door mezelf over te geven aan de pijn, de geestelijke vermoeidheid, de dorst, de stramme spieren, de pijnlijke voeten kan ik een nieuwe kracht in mezelf aanboren: door overgave en de pijn te accepteren als onderdeel van deze reis zal ik de finish halen. Het is nu niet anders. Ik moet me overgeven aan de pijn. De teleurstelling. Weten dat ik daardoor heen kom en dat aan de andere kant van de teleurstelling een avontuurlijkere, veerkrachtiger en sterkere versie van mezelf ligt.

Amerika en de PCT wachten wel. Het avontuur loopt niet weg, maar de avontuurlijke versie van mezelf dreigt wel te verdwijnen als ik nu geen actie onderneem. Er staat me niets in de weg om al te starten met mijn avontuurlijke leven: dat van ontdekkingsreiziger en verhalenmaker.

Later als we afscheid nemen en mijn vriendin naar haar auto loopt en ik op de fiets spring, roep ik haar na: ‘Hé, we hebben geen reis of vakantie nodig om ons droom leven te leiden.’
‘Inderdaad,’ roept ze terug. ‘We creëren onze eigen springplank.’

Bekijk de video plan B: de ontdekkingsreiziger van de Lage Landen.

Word Patreon en steun mij om nog mooiere verhalen te maken. In ruil daarvoor krijg jij toegang tot exclusief materiaal als podcasts, video’s en niet eerder gepubliceerde blogs en kun je vast stukken lezen uit mijn boek.


pCT: leven in de wildernis

The PCT: Terug naar het oerinstinct

 

Tranen stromen over mijn wangen, een brok in mijn keel.

Mijn vingers vriezen er bijna af, maar ik voel me nu intens gelukkig. Hier hoor ik te zijn. Buiten, in de natuur. De zon is een uur geleden opgekomen en legt een gouden gloed over de zilver berijpte wereld. Ik sta met mijn laarzen aan midden in het korenburgerveen, Winterswijk. Op dit moment weet ik het zeker tot in alle haarvaten en cellen, voor dit intense geluksgevoel ben ik bereid om alles op te geven. Huis, haard en Vriendlief. Hier lopen in deze verstilde en bevroren wereld. De gedachte komt bij me op. Zou het? Zou het kunnen? Zou enkel en alleen lopen door de natuur genoeg kunnen zijn?

In de verte hoor ik de auto’s razen en een trein langs rijden. Ik wil nog veel dieper de natuur in, maar dan moet je niet in Nederland zijn. Dan moet je in een groots land zijn, zoals Amerika of Canada. Een gigantische voetreis maken á la Cheryl Strayed op de Pacific Crest Trail, maar dan nog verder. Dan de PCT helemaal. Geen lullige 1800 kilometer, maar alle 4286 van Mexico naar Canada. En daar de tijd voor nemen, geen vliegtuig dat ik moet halen, maar de tijd aan mijn kant hebben. Leven zonder de kloktijd, maar volgens mijn innerlijke tijd en met de seizoenen van de natuur.

Daarvoor alles opgeven. Zou het genoeg zijn? Enkel lopen. Leven met de dag. Leven met de natuur. Op die eerste dag in Winterswijk op mezelf verkeerde ik in een roes van opluchting. Ik had net mijn relatie verbroken en dacht dat het genoeg zou zijn. En dus startte ik met het zenuwslopende inschrijfproces van de PCT.

PCT terug naar het oerinstinct

"Zou enkel en alleen lopen door de natuur genoeg kunnen zijn?"

Inmiddels zijn we ruim vier maanden verder en soms slaat de twijfel toe.

Als ik ’s avonds alleen op de bank zit, als ik in het weekend Vriendlief een bezoekje breng en in een warm thuis kom met een haard, katten en een hoop liefde. Ik voel het als ik daar in de erker voor het raam sta en naar buiten kijk. Naar het mooiste stukje Nederland. Dan voel ik het. Het besef wat ik allemaal heb opgegeven. De liefde. Geborgenheid. Een thuis. En voor wat? Voor een verlangen. Een verlangen naar vrijheid, schoonheid en onafhankelijkheid. Maar ook een verlangen om volledig mijn ongepolijste en pure zelf te kunnen zijn, terug te keren naar het oudste gedeelde in onszelf. Het oerinstinct.

Vaak wordt ons voorgehouden dat je óf kunt leven met je hoofd vanuit je verstand óf met je hart vanuit je passie, maar er is nog een manier van leven. Leven vanuit je buik met alle zintuigen open. Ik heb het ervaren. Daar, inmiddels vier jaar geleden, in Schotland. Vijf dagen in de Schotse wildernis openende mijn zintuigen en liet me terugkomen bij mijn oerinstinct. Met mijn telefoon uit, vanwege een vergeten kabeltje voor mijn powerbank, was ik vanaf de tweede dag aangewezen op mijn eigen tijd. Volkomen in paniek werd ik ’s ochtends wakker niet wetende hoe laat het was en of ik al moest vertrekken. Of daar misschien al te laat voor was. Belachelijk natuurlijk, maar de kloktijd zit diep in ons menselijke wezens verankerd.

Ik leerde kampeerplekken uitzoeken met mijn gevoel en niet met mijn verstand. Mijn verstand zat er namelijk vaak naast. In het drassige veenmoeraslandschap dacht mijn verstand dat hoog droog is, dat bleek niet op te gaan voor Schotland. Na een uur tevergeefs zoeken op de eerste dag daalde ik af naar een stroompje, liep deze een eind af en daar vond ik een stukje droog gras verscholen in het bruine veen. Ik checkte het stroompje en bedacht hoe hoog het ’s nachts kon opkomen mocht het onophoudelijk gaan regenen, maar mijn gevoel zei dat het goed was. Daarna luisterde ik alleen nog maar naar mijn gevoel als het op kampeerplekken uitzoeken aankwam. Het is natuurlijk ook volkomen logisch dat je instinct het beste weet of je ergens droog en veilig zit.

"Leven zonder de kloktijd, maar volgens mijn innerlijke tijd en met de seizoenen van de natuur."

Floor in tent in Schotland

Na vier dagen helemaal alleen in de Schotse wildernis veranderde er wat in mijn zintuigen.

Ik kon de regen ruiken nog voor ik de donkere wolken zag aankomen. Door alle bruintinten begon ik het veen langzaam te lezen en zag dat het uit tientallen verschillende plantjes bestond en wist ik door schade en natte voeten op welke plantjes je wel en niet kon staan om niet tot je knieën weg te zakken en ik wist intuïtief welke kant ik op moest lopen. Op de laatste dag kreeg ik de meest wonderlijke ervaring die ik tot op de dag van vandaag koester.

Deze laatste dag zou ik terug keren naar de bewoonde wereld. Ik zou weer tussen de mensen zijn en slapen in een hotel. Het was in de ochtend en de zon begon langzaam het landschap te verwarmen. Er veranderde iets in de atmosfeer. Ik werd alerter. Ging vaker om me heen kijken. En ineens rook ik het. In het bijna geurloze landschap rook ik een vleugje waspoeder. Dat kon niet van mij zijn na vijf dagen wildernis en niet wassen. Ik snifte nogmaals. Ja, waspoeder en nog iets anders. Als een dier dat iets rook stak ik mijn neus verder de lucht in. Naast de zachte frisse geur van waspoeder rook ik de scherpe geur van aftershave. Een man en een vrouw. Er komen een man en een vrouw aan. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om te kijken of ik ze al kon zien, maar niets. Na wat een eeuwigheid leek en toen ik al ruimschoots om de bocht van de heuvel was zag ik ze aan komen lopen. Inderdaad een man en een vrouw.

Deze ervaring maakte diepe indruk op mij. Als je toch na vijf dagen in de wildernis al zo dicht bij je oerinstinct kunt komen en je zintuigen zo enorm open gaan staan, wat moet er dan met je gebeuren als je een maand door de wildernis gaat lopen? Dat was het plan van afgelopen zomer met Noorwegen, maar een pelgrimspad is geen wildernistocht. Verre van. Het is van een totaal andere orde en dat is ook de reden waarom de teleurstelling zo intens diep was over deze tocht. Ik ben niet op zoek naar spirituele ontwaking, maar naar mijn oerinstinct, mijn rauwe oerzelf. Ik wil weten welke Floor er onder de gepolijste lagen schuil gaat. Ik wil mijn oerkracht ervaren.

pCT: leven in de wildernis

"Ik ben niet op zoek naar spirituele ontwaking, maar naar mijn oerinstinct, mijn rauwe oerzelf."

Als ik mensen vertel dat ik een lange voettocht ga maken komen ze steevast aan met de informatie dat ze wel iemand kennen die de Santiago de Compostella heeft gelopen.

Dat ze daar de plank volledig mee misslaan begrijpen ze niet. Het gaat mij niet om de voettocht, het gaat mij om het leven in de wildernis. En ik maak een voetreis omdat ik me wil blijven voortbewegen door het landschap. Ervan wil genieten, me erover wil verwonderen, het zien veranderen, het wil leren kennen. Er een relatie mee wil aangaan, samen met het landschap en de natuur leven. Ik hoop dat de PCT daar de juiste plek voor is. Maar in tegenstelling tot het Olavspad van Noorwegen ga ik hem niet kostte wat het kost afmaken. Het gaat mij namelijk niet per se om het pad, maar om een leven in de wildernis en het onderweg zijn en als ik daarvoor van het gebaande pad moet afwijken om mijn eigen pad te volgen geef ik mezelf bij deze daarvoor permissie. Jullie zijn mijn getuigen.

Het lopen van de PCT gaat mij om de vraag: kan ik terugkomen bij mijn oerinstinct? Regen ruiken, water uit de rivier drinken, slapen onder de sterrenhemel, alleen zijn midden in de natuur en me veilig voelen. Kan ik samenvallen met mijn instinct. En naast het verscherpen van je zintuigen welke deuren gaan er nog meer open naar het oerinstinct. Het lopen van de PCT is daarbij niet het doel, maar een middel.

En toch knaagt die sluimerende vraag van de liefde nog. Ik ga ongekende schoonheid zien en onbegrensde vrijheid ervaren. Ik ga op zoek naar mijn oerkracht, mijn oerzelf. Maar is dit genoeg om de liefde en geborgenheid te compenseren die ik heb opgegeven? Het antwoord daarop moet ik je schuldig blijven. Ik weet het niet. En het niet weten of het genoeg is, maakt me soms onzeker.

Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. En dus is het vliegticket gekocht, zijn de permits en het visum binnen. 10 april vertrek ik naar Amerika. Op naar een nieuw leven. Een ander leven. Een leven in de wildernis.

Volg mijn avontuur in de wildernis Instagram en abonneer je op mijn YouTube kanaal:

https://www.youtube.com/watch?v=SkSryoAFe4Q


Adventure Virgin gaat nomad style

Heb je al een eigen plek?

De meest gestelde vraag na de break-up is: heb je al een eigen plek gevonden? Nee. En voor ik dit kan toelichten krijg ik al een medelijdende blik toegezonden, vaak gepaard met de reactie: ‘ach, wat vervelend voor je.’

Hoezo vervelend voor me? Waarom moet ik een eigen plek hebben? Omdat het zo hoort? Ik heb toch niet de liefde van mijn leven verlaten om op een flatje driehoog achter in een stad te eindigen. Dus ik ga het nogmaals zeggen: ik wil mijn dromen achterna, ik wil de wereld zien, ik wil zwerven. En daar hoort geen vaste woon- of verblijfplaats bij.

Ben ik dan helemaal van het padje af? Absoluut niet. Laat ik het proberen uit te leggen, want voor mij was het ook niet in een klap duidelijk. Met het verbreken van de relatie heb ik niet enkel mijn relatie losgelaten, maar heb ik ruimte gecreëerd om toe te geven aan de droom die daaronder zit en dat is om alles los te laten. En zeg nou eerlijk, wie droomt er nu niet van om de deur achter je dicht te trekken en ergens helemaal opnieuw te beginnen. Ik wel. En dat wil ik niet één keer doen, maar keer op keer.

En zeg nou eerlijk, wie droomt er nu niet van om de deur achter je dicht te trekken en ergens helemaal opnieuw te beginnen.

Het niet kiezen voor een eigen plek gaat ook over het loslaten van materialisme, maatschappelijke conventies en bovenal loslaten van angst. En dat loslaten is geen zen-achtige activiteit waarbij je alle meningen en stilzwijgende normen en waarden over wat hoort van je af kunt laten glijden in een meditatiesessie. Nee, het vergt een stevige ruggengraat en een scherpe tong om alle meningen die je over je uitgestort krijgt te pareren, terwijl ik het antwoord zelf niet eens weet. Nee, loslaten is niet het goede woord. Het gaat eerder over je los maken. Je los maken van jarenlange ingeprente overtuigingen en aannames.

Ook mijn eigen hoofd sputterde direct tegen in het woonruimte vraagstuk. Het wilde al direct de volgende gouden kooi om me heen bouwen. Ik kreeg aantrekkelijke aanbiedingen van huurappartementen in diverse steden en zelfs een aanbod om een vakantiehuisje op een camping te kopen. Mijn hoofd schreeuwde direct: ‘Doen Floor! Een buitenkansje! En je hoeft je nooit meer zorgen te maken over woonruimte. En dat vakantiehuisje kun je mooi verhuren als je op reis bent.’ Het was echter niet de ratio die sprak, maar de angst. De angst om volgende maand zonder woonruimte te zitten. De angst voor het onbekende. De angst voor de toekomst.

Mijn hart kromp ineen en bedacht dat het zijn dromen moest opgeven. Kleiner maken. Niet zoveel eisen van het leven. Groots en meeslepend leven Floor. Tsss. Je moet ook gewoon werken en geld verdienen en een woonruimte hebben. Nachtenlang lag ik wakker in mijn blokhut. Een smalend stemmetje begon te fluisteren: ‘Heel stoer hoor, de liefde van je leven verlaten, een natuurhuisje huren. Maar wat nu? Wat ga je nu doen?’

In de uren dat ik niet kon slapen las ik expeditie- en reisboeken en knaagde er iets in mijn buik. Het wilde me iets zeggen, maar ik kon het niet verstaan. En dus droomde ik verder en zwolg mee op het geweeklaag van de auteurs over het ondraaglijke normale bestaan.

‘Heel stoer hoor, de liefde van je leven verlaten, een natuurhuisje huren. Maar wat nu? Wat ga je nu doen?’

‘Ik lijd aan wegwee, dat is het tegenovergestelde van heimwee. Als ik niet op reis ben word ik recalcitrant, destructief en zelfs een beetje depressief. Dus plan ik zodra ik terug ben mijn volgende trip naar het buitenland.’ Ik schrik op van mijn schilderij. Dit gaat over mij. Aan het woord is professor Ap Dijksterhuis in een podcast over reizen. ‘Helder. En klopt het ook dat er momenteel onderzoek wordt gedaan naar het wegwee of reis gen dat sommige mensen zouden bezitten,’ vraagt de journalist. Daar is professor Dijksterhuis niet zo zeker van.

Nou, ik wel! Met de kwast in de hand ga ik voor het raam staan en kijk ik uit over de weilanden van de boerderij waar ik nu verblijf. Dít is wat mijn instinct me nachtenlang probeerde te zeggen: diep in ons (oké, in sommige van ons) zit het wegwee gen. Het nomade gen. Duizenden jaren lang heeft de mens rondgezworven, op zoek naar nieuwe plekken, zichzelf verwonderend, zichzelf ontdekkend, de natuur ontdekkend. Het is een natuurlijk mechanisme. In de geschiedenisboeken werd (en wordt) deze levensstijl afgedaan als overleven, omdat we de hedendaagse standaard leven noemen. Een koophuis, een megalomane hypotheek, oneindige verzekeringen, pensioenen waar voor gespaard moet worden en 40-urige werkweken om dit allemaal te betalen, noemen wij leven. Maar wat gebeurt er als we het omdraaien. Als wat we nu doen overleven is en rondtrekken, reizen en zwerven juist het leven is. Wat als we, zonder ge-ja maar, accepteren dat het een mogelijkheid is. Gewoon een mogelijkheid.

4 dozen boeken, 3 tassen kleding, 1 tas met schoenen en 1 fiets. Dat is mijn leven.

Hoeveel cocktailjurkjes kan een mens hebben! Ik sta voor de kledingkast, correctie: ik sta in de inloopkast van ons gezamenlijke koophuis. De vloer ligt bezaaid met jurken en kledingstukken uit een ander leven. Rigoureus ga ik te werk. Alles wat ik afgelopen jaar niet heb gedragen gaat weg, waarover ik twijfel ook, en waarvan ik ongetwijfeld spijt ga krijgen, ja die ook. Wat overblijft zijn 3 tassen kleding en 1 tas schoenen. Maar daar blijft het niet bij. Buiten staat een container en hoewel ik het idee eerst belachelijk vond, raakt hij toch aardig vol met allerhande spullen van keukenmachines tot kasten. Ook ga ik door mijn boeken heen. 3 volle boekenkasten blijken uiteindelijk in 4 dozen te passen. Boeken die het waard zijn om te herlezen. En waarschijnlijk kan ik dit over een jaar nog eens halveren.

4 dozen boeken, 3 tassen kleding, 1 tas met schoenen en 1 fiets. Dat is mijn leven. Ik pak 6 boeken uit een doos, stal de rest op zolder bij ex-Vriendlief en gooi de tassen en fiets in de auto. Een last valt van mijn schouders en een diepe zucht verlaat mijn lichaam. Een lichter leven. Je los maken van de ballast van gisteren en loslaten van de angst voor morgen. Leven in het heden. Een nomade bestaan.

Dat was een maand geleden. Inmiddels heb ik op meerdere mooie plekken mogen verblijven: een blokhut in de Achterhoek, op een vleesboerderij in Barneveld, een appartement in Valencia en nu zit ik op een vakantiepark op de Veluwe. Voor ik wortel ga schieten verkas ik, om te kunnen blijven genieten, verwonderen, ontdekken, maar bovenal om te leven. Te leven als een moderne nomade.

Dus voor iedereen die een antwoord wil op de vraag: heb je al een eigen plek gevonden? Nee, ik ben vrij om te wonen waar ik wil. Jij?

Nieuwsgierig naar de plekken die ik in Nederland bezoek en waar ik verblijf? Volg me dan op Instagram en zie hoe veelzijdig Nederland is.


Adventure Virgin een jaar onderweg

Adventure Virgin: een jaar onderweg

 

Door een jaar geleden met Adventure Virgin te starten heb ik gekozen voor het pad van verandering.

De diep weggestopte ontdekkingsdrang werd zo groot dat ik er iedere dag wel een paar keer over struikelde. En tja, na de tigste keer moet je er dan wat mee. En zo zag Adventure Virgin vorig jaar op 17 november het levenslicht. Wat begon als een aanmoediging om meer buiten te spelen, eerste keren en avonturen te beleven (door erover te schrijven en activiteiten te organiseren), groeide uit tot een levenshouding. Ik ben de Adventure Virgin in mezelf gaan omarmen. En dat blijkt niet zonder gevolgen te zijn.

Ik schrijf dit blog vanuit een ander huis dan thuis. Na bijna 15 jaar lief en leed met elkaar te hebben gedeeld hebben Vriendlief en ik een punt achter onze relatie gezet. We houden zielsveel van elkaar, nog steeds en dat zal zo blijven, maar het was niet genoeg. Voor mij. Ik wilde meer. Op zijn vraag: wat dan? Was mijn antwoord: de wereld. En dat is het. Ik wil de wereld. Ik wil me niet meer binden aan één plek, aan één huis, aan één persoon. Ik wil zwerven, nieuwe plekken zien, ik wil nieuwe mensen leren kennen, maar bovenal mezelf leren kennen.

’s Nachts lag ik in bed wakker in ons prachtige koophuis en sprongen de tranen in mijn ogen als ik bedacht dat dit het bed is waar ik de rest van mijn leven in lig, in dit huis, in dit land. Wanneer je binnen de warme comfortabele muren van je huis zit, zijn de ontberingen van de avonturen die ik wil beleven zo ver weg. Te ver weg. Ze zijn bijna niet voor te stellen. Het zijn juist die oncomfortabele momenten wanneer ik alleen in mijn tentje lig dat ik gelukkig ben. Het zijn díe momenten dat als ik alleen ben ik me prettig voel met mezelf. Ik voel me sterk, onafhankelijk en bovenal vrij. Ik voel me tevreden en voel zelfs een zweem van zelfliefde.

Floor in tent in Schotland

"Het zijn juist die oncomfortabele momenten wanneer ik alleen in mijn tentje lig dat ik gelukkig ben."

De gelukkige momenten van afgelopen jaar zijn op één hand te tellen:

de roadtrip door Schotland, de trektocht door Noorwegen, mijn eerste bergrace in Zwitserland en het eiland overrennen in Kroatië. Ingrediënten: alleen zijn, onderweg zijn en het liefst extreem. Dus besloot ik dit ook in Nederland na te bootsen. Ik begon mijn lange duurlopen van A naar B te rennen. De weg ontdekken, op bordjes kijken, bospaden verkennen, fietsroutes volgen, een soort van speurtocht. En telkens viel het gelukzalige gevoel over me heen. Onderweg zijn. Wanneer ik onderweg ben, ben ik op mijn gelukkigst. Toen ik in de auto zat onderweg naar het natuurhuisje waar ik nu verblijf, kon ik door de tranen de strepen op de weg bijna niet meer zien. Puur geluk. Onderweg zijn. Dat is wat ik wil. Ik wil de verandering constant opzoeken. Mezelf dwingen de verandering op te zoeken, de innerlijke onrust aanwakkeren in plaats van proberen te temmen.

Deze zelfverkozen verandering en onrust, jezelf uit je comfortzone halen, het constant onderweg willen zijn, is lastig te combineren met een relatie. Ik wil niet even op vakantie, even een reisje, even een avontuur. Ik wil grootsere en langdurige avonturen: in het buitenland wonen en een bestaan opbouwen. De wereld te voet of per fiets verkennen. Mezelf onderdompelen in een andere cultuur, een andere taal, een andere wereld. Een groots en meeslepend leven leiden vol avontuur. Ik wil mijn eigen werkelijkheid creëren.

"Ik wil mijn eigen werkelijkheid creëren."

Lange tijd dacht ik dat op het snijvlak van een relatie te kunnen doen.

En riep ik tegen iedereen die het maar horen wilde dat daar juist de uitdaging in zit. Maar daar doe ik mezelf en Vriendlief te kort mee. Want hoeveel je ook praat, welke afspraken je ook maakt en ondanks dat je elkaars vrijheid accepteert en respecteert, het was en is niet genoeg voor mij. Het is een glijdende schaal waarin ik vrijheid neem en opeis met het reële gevaar dat ik de dromen en vrijheid van Vriendlief aantast. Wat blijft er over van zijn dromen wanneer zijn vriendin alleen maar met de hare bezig is en weg is. Of plannen aan het maken is om wéér weg te gaan?

Een jaar geleden tijdens de lancering van Adventure Virgin vroeg ik aan de aanwezigen wat er zou gebeuren als je langgekoesterde dromen en diepe verlangens wegstopt in plaats van leeft. Het antwoord laat zich raden: het vuur dooft. Mijn vlammetje is sinds een jaar weer aan. En er moet meer zuurstof bij, meer brandstof. Het moet groeien. Wanneer ik alleen de wijde wereld in trek voel ik me vrij. Ik voel me zelfstandig, onafhankelijk en ongelooflijk rijk. Dan is het antwoord simpel. Doen waar je gelukkig van wordt. En na 33 jaar kom ik er achter dat dat in mijn eentje is, mijn dromen achterna.

Floor gaat alleen fietsen

"Mijn vlammetje is sinds een jaar weer aan. En er moet meer zuurstof bij, meer brandstof. Het moet groeien."

De komende tijd wil ik alleen verder.

En dat is eng en heel ver uit mijn comfortzone, en toch heb ik het gevoel dat het moet. Omdat het goed voelt. Niet in mijn hoofd of hart, maar dieper. Er zit een onontdekt stuk in mezelf dat ik wil ontdekken. En de komende jaren wil ik mezelf de tijd geven om het te verkennen. En vraag me niet wat ik ga doen, want ik heb geen strak omlijnd en doordacht plan en dat hoeft ook niet. Volg me maar, dan zie je het vanzelf. Ga met mij op deze ontdekkingsreis.

Ik ben Vriendlief dankbaar voor de mooie tijd die we samen hebben gehad. Hij heeft me zoveel geleerd. We hebben zoveel avonturen beleefd. Ik ga zijn onvoorwaardelijke liefde missen. En hij blijft altijd een plekje in mijn hart houden. Ik hou van je.


Het IJsselmeer overzwemmen

 

Ieder jaar maak ik wel een keer de oversteek.

Van Urk naar Enkhuizen. En iedere keer denk ik wat een pokke end. Ruim 4 uur met de zeilboot. Nu ga ik de oversteek nog eens maken, maar dan zwemmend. Ik start op het voormalig eiland Urk en zwem in noordwestelijke richting naar Enkhuizen. Op een mooie, zonnige dag zie je Enkhuizen vanaf Urk al liggen.

Het IJsselmeer oversteken is iets wat iedere Nederlander wel op zijn bucketlist heeft staan. Uhm, nou nee. Ze zullen er zijn, die fanatieke waterratten of lunatics, maar ik ken ze niet in mijn omgeving. Toch blijkt er na even Googelen een heuse IJsselmeer Challenge te zijn, inclusief ranglijst.

De meest bezwommen oversteek is van Stavoren naar Medemblik, 22 kilometer. Die ga ik niet zwemmen. Want beide dorpen (of zijn het steden?) zeggen mij niets. Urk en Enkhuizen wel. Daar hebben Vriendlief en ik vanaf onze begindagen dat we zeilden heel wat uren op geploeterd. O man, wat een dodelijk saai eind en met slecht weer lijkt dat stuk eindeloos. Qua afstand is het vergelijkbaar met Stavoren – Medemblik, dus laten we voor het gemak zeggen ook 22 kilometer.

Het IJsselmeer overzwemmen doe je niet zo maar. Dat vereist training. En een goede zwemslag. Dus ben ik begonnen met zwemlessen: borstcrawl. Met mijn schoolslag zou ik er te lang over doen. Bovendien is het niet een erg efficiënte slag. En bij lange afstanden draait alles om je zo efficiënt mogelijk voortbewegen.

"Yep, ik ga het écht doen. Volgend jaar zwem ik het IJsselmeer over!"

Crewleden gezocht!

Volgend jaar eind mei/begin juni gaat het gebeuren. Dan maak ik de oversteek. Maar om deze droom te realiseren heb ik jouw hulp nodig! Ik heb namelijk crewleden nodig om mij te helpen met de oversteek. Wees gerust ik zal het zwemwerk voor mijn rekening nemen;-) maar daarnaast heb ik een drietal crewleden nodig:

  • Iemand voor het helpen besturen van de zeilboot en allerhande hand- en spandiensten kan verrichten, zoals de bijboot/kajak bevoorraden (Vriendlief is schipper);
  • Iemand die vanuit het water op een bijboot of kajak mij wil voorzien van eten en drinken en zorgen dat ik in de juiste richting blijf zwemmen (wel handig als je een beetje conditie heb);
  • Iemand die foto’s wil maken en filmen en dit epische avontuur wil vastleggen.

Laat me weten als je mij bij deze challenge wil supporten. Ik trakteer je in Enkhuizen op een heerlijk avondmaal en gezellige avond. Welk weekend het precies wordt kan ik nog niet zeggen, het ligt ook aan het weer, maar laat weten als je geïnteresseerd ben dan kunnen we kijken welk weekend je kan en kunnen we proberen een weekend te prikken.

Houd er rekening mee dat je een (groot deel van) weekend kwijt bent. Op vrijdagavond varen we richting Urk, daar overnachten we en bij zonsopkomst op zaterdag start ik met de oversteek. We overnachten in Enkhuizen (daar is eventueel mogelijkheid om met trein terug te gaan) en na een gezellige avond varen we de volgende dag terug richting onze beginhaven Ketelhaven.

https://www.youtube.com/watch?v=aMSwpclklVU


De carrièreswitch: Adventure Virgin Training

 

Iedereen kent wel van die kantoren, dat wanneer de zon gaat schijnen de zonwering automatisch naar beneden gaat.

Ik werk veel op dat soort kantoren. Het is daar over het algemeen goed vertoeven: lekker geld verdienen, je krijgt een hele buts aan leuke collega’s cadeau en je hebt vaak ook nog eens uitdagende opdrachten. En toch… Ik ben er klaar mee om mijn leven te slijten achter een laptop op kantoor. Ik wil buiten werken, buiten trainen en buiten spelen. En die drang wordt sterker en sterker.

Na eindeloos prakkiseren en piekeren hoe ik het ontstane gat tussen mijn nieuwe sportieve en avontuurlijke levensstijl en het werken op kantoor kan overbruggen, kwam op de laatste dag van mijn vakantie het antwoord. Ik ga een carrièreswitch maken.

WAT?! Ja, een carrièreswitch. Ik heb het eerder gedaan, toen ik me van handvaardigheid juf liet omscholen tot communicatieadviseur. En ik ga het weer doen.

"Hoe mooi zou het zijn als ik andere mensen kan helpen om hun sportdromen en hun avonturen te realiseren."

Het antwoord ligt in Adventure Virgin.

Want al dat buiten spelen en avonturen beleven is heel leuk, maar ook een tikkeltje egoïstisch. Hoe mooi zou het zijn als ik andere mensen kan helpen om hun sportdromen en hun avonturen te realiseren. Om je spelenderwijs uit je comfortzone te trekken en je te laten ervaren dat eerste keren helemaal niet zo eng zijn. Om het buiten spelen bij bedrijven te stimuleren en te laten zien dat de zon niet de vijand is van productiviteit, maar juist een voorwaarde.

Daarom lanceer ik Adventure Virgin Training. Een persoonlijke aanpak gericht op mindset, voeding en het realiseren van je sportdromen en avonturen middels fysieke training. Voor zowel particulier als bedrijf.

Daarvoor put ik uit mijn eigen ervaring, en ga ik me bijscholen als sportinstructeur en personal trainer. En uiteraard ga ik 10.000 boeken verslinden die alles te maken hebben met sportpsychologie, mindset, voeding, anatomie van het lichaam, effectief trainen en nog veel meer.

Nieuwsgierig geworden? In oktober en november start ik met proeflessen. En in september al met mealprepsessies. Ook zal ik regelmatig bloggen hoe Adventure Virgin Training eruit gaat zien en waarvoor je bij mij moet zijn en waarvoor ook niet.

De blogs als eerste lezen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Wil je niet zo lang wachten en ben je gewoon te nieuwsgierig of ongeduldig (ik ken dat probleem) neem dan contact met me op en dan kijken we samen naar de mogelijkheden.


The Last Man Standing - Mountainbike Edition

 

Uithoudingsvermogen. Volharding. Karakter.

Denk je dat je hierover beschikt? Mooi, dan gaan we dat testen. Met een ultieme challenge: The Last Man Standing. Dit is niet zomaar een race waarbij je zo snel mogelijk een X aantal kilometers moet wegstouwen of waarbij je enkel tegen anderen strijdt, je zult ook tegen jezelf strijden. Wie blijft er over? Wie is The Last Man Standing.

Zondag 13 oktober vindt de allereerste editie plaats: The Last Man Standing – Mountainbike Edition. Wie mag zich de Koning van het mountainbiken noemen? In de prachtige omgeving van de Posbank wordt een uitdagende route van ca. 10 kilometer uitgezet. Door bossen, over zandverstuivingen, pittige hellingen en technische single tracks strijd je tegen jezelf en anderen net zolang tot jij als enige overblijft: The Last Man Standing.

Wanneer: Zondag 13 oktober
Waar: Posbank, Rheden (verzamelen bij mij thuis)
Tijd: 8:30 uur verzamelen, 9:00 uur starten
Weer: ongetwijfeld regenachtig!

"Uithoudingsvermogen. Volharding. Karakter. Denk je dat je hierover beschikt? Mooi, dan gaan we dat testen."

Er zijn uiteraard een aantal spelregels:

  • We starten ’s ochtends om 9:00 uur.
  • Deelnemers fietsen op een eigen mountainbike. En hebben juiste kleding aan en dragen een helm.
  • Elektrische mountainbikes zijn niet toegestaan.
  • Je rijdt rondes van ca. 10 kilometer.
  • Afwijken van de route is niet toegestaan.
  • Pauzeren onderweg, anders dan een toilet stop, is niet toegestaan.
  • Er is één verzorgingspost, daar mag je maximaal 5 minuten stilstaan (dit wordt geklokt).
  • Iedere ronde van 10 kilometer moet binnen een uur worden volbracht (ook dit wordt geklokt). Anders is het game over. We houden het tempo er wel een beetje in 😉
  • De race gaat net zo lang door tot er nog één persoon overblijft. Dat wil zeggen wanneer de tweede persoon opgeeft.
  • Wanneer bij zonsondergang er nog geen winnaar is wordt de race stopgezet en op een ander moment voortgezet.
  • We sluiten af met bier en barbecue bij mij thuis.

Deelname is kosteloos, er wordt alleen een bijdrage gevraagd voor de borrel en barbecue aan het einde van de dag.

De winnaar gaat naar huis met de trofee en de titel The Last Man Standing. De overige deelnemers gaan gebroken naar huis, maar met een Last Man Standing T-shirt.

Meedoen aan deze epische challenge? Stuur een mailtje naar hello[at]adventurevirgin.nl of bel of app me 06-45284393.


Dutch Summits

 

Niet veel mensen weten het, maar Nederland kent bergen.

Ja heus. De Vaalserberg met een hoogte van 322 meter is natuurlijk de hoogste en bekendste, maar daarnaast zijn er nog 8 bergen boven de 200 meter en in totaal 13 boven de 150 meter. En waar bergen zijn daar moet ik zijn. Want ik ben dol op bergen. Bergen moeten beklommen worden, omdat – om met Edmund Hillary te spreken – ze er simpelweg zijn. En dus ga ik op 21 september alle bergen in Nederland boven de 200 meter beklimmen: 9 stuks. In één dag. Kijk het moet natuurlijk wel een beetje een uitdaging blijven. En met klimmen bedoel ik op én af rennen.

"En dus ga ik op 21 september alle bergen in Nederland boven de 200 meter beklimmen: 9 stuks. In één dag."


Olavspad op weg naar de langste dag

Het Olavspad: Op weg naar de langste dag

 

Zwaar weggedoken onder dikke plaids en met kussens in onze rug zitten we op de plastic stoelen voor onze hut.

Onze gezichten koesterend naar de zon gericht. Drie vrouwen en een hond. Het toeval heeft ons bij elkaar gebracht en zo zitten we samen op 21 juni bij de onbemande berghut Ryphusan op de Dovrefjell in Noorwegen. Drie vrouwen, drie generaties en met totaal verschillende achtergronden en redenen besloten we het Olavspad te lopen. Eén ding was duidelijk op deze langste dag van het jaar. We hadden het mooiste achter ons liggen.

Een flinke wolk schuift voor de zon en een huivering trekt door ons heen. Het is onze vierde nacht samen. We zijn aan elkaar gehecht geraakt, weten van elkaars onhebbelijkheden en wanneer we elkaar de ruimte moeten geven. We kunnen samen stilzwijgend genieten, de oren van de kop kletsen en voor elkaar zorgen. Terwijl de één met de hond speelt, de ander van het uitzicht geniet en ondergetekende schrijft, bedenk ik hoe bijzonder dit moment is. Drie vrouwen, door het toeval bij elkaar gebracht en allen met een eigen innerlijke wereld en bijbehorende vraagstukken. Wat gaat er door ze heen? Waarom zijn we aan deze tocht begonnen?

Voor mij was het een diep verlangen naar een lichter leven. Leven met de dag. Zonder zorgen. Maar vooral wilde ik antwoord op de vraag: kan ik mezelf committeren aan één doel. Kan ik doorzetten als ik er doorheen zit? Kan ik een maand lang alleen zijn? Kan ik obstakels overwinnen?

"Kan ik mezelf committeren aan één doel? Kan ik doorzetten als ik er doorheen zit?"

Al snel kwam ik erachter dat alleen zijn helemaal niet zo spannend is.

In mijn heerlijke eentje kon ik de eerste dag op het Olavspad spelen als een klein kind. Het pad lag voor me en ik voelde me in mijn eerste hut als een ontdekkingsreiziger. Ongebreidelde nieuwsgierigheid en verkenningsdrang. Ik heb gelachen om mezelf en mijn stupiditeiten. Maar dat verdween snel. Van avontuur op het Olavspad bleek weinig sprake te zijn, het werd vooral een les in afzien. Heel veel en heel hard afzien.

Deze tocht drukte het kind in mij weg. Dat deed ik voor een deel zelf door achterlijke lange dagen te lopen. Waarom ik dat deed? Ik had de drie rustdagen ook kunnen gebruiken voor een kortere dagafstanden, maar nog fijner dan onderweg zijn vind ik arriveren. Arriveren was het hoogtepunt van de dag. Tent neer prikken, koffie zetten en boek openslaan. Verdwijnen in mijn droomwereld. Een wereld waarin mensen op expeditie zijn en afzien. Mensen die de Siberische kou trotseren, met gevaar voor eigen leven de Mount Everest beklimmen of bijna sterven door uitdroging in de woestijn. Daar putte ik troost uit. En dus was het mij waard om dagen van 30 tot 35 kilometer te maken.

(Binnenkort is de boekenlijst terug te vinden op de site. Daar wordt aan gewerkt!)

Op deze lange dagen leerde ik de volle betekenis van diepgaan. Doorstampen, pijn verbijten, emoties wegdrukken. Ik wist dat er snel een rustdag zou volgen. Een dag om te lummelen, mijmeren, schrijven en lezen. Een dag om alles te verwerken. Maar niet alleen om de rustdagen te kunnen hebben moest ik doorlopen, ook de tijd hijgde in mijn nek. 33 etappes staan er voor het voltooien van het Olavspad. Ik liep hem in 24 etappes. Dat gegeven vervult mij met trots. De sportvrouw in mij kwam naar boven of misschien moet ik zeggen de bewijsdrang. Voor mij was het vooral een prestatie in plaats van een reis.

"Op deze lange dagen leerde ik de volle betekenis van diepgaan. Doorstampen, pijn verbijten, emoties wegdrukken."

De wereld is wat mijn geest ervan maakt.

Na vier bijna slapeloze nachten en heel veel regen was dat beeld niet meer zo rooskleurig. Het kind in mij en de mogelijkheid om het Olavspad als een avontuur te beschouwen verdwenen. Ik stopte met zoeken naar wildkampeerplaatsen, die er in de bewoonde wereld ook nauwelijks waren. Ik begon te accepteren dat het een hel zou worden. En omdat ik me daar op instelde, werd het waarschijnlijk ook een hel.

De dagen 4 tot en met 17 verliepen in een roes. Het was en zou een ellendige tocht blijven. Ik had me erbij neergelegd. Maar mentaal zou ik afharden. En fysiek trouwens ook. Dankzij de regen en plassen waar ik doorheen moest lopen ontstonden er iedere dag nieuwe blaren, op nieuwe plaatsen en nieuwe over oude. Mijn rug en schouders deden zo ontzettend veel pijn dat ik iedere drie uur mezelf verdoofde met ibuprofen. Mijn hersenen verdoofde ik door denkbeeldige gesprekken met mensen te voeren, naar luisterboeken te luisteren of gewoon domweg te tellen. Tot vier, tot tien of tot honderd als ik het kon opbrengen.

Van mooie natuur was nauwelijks sprake, enkel geestdodend asfalt. Ik had nauwelijks contact met mensen. Misschien kwam het door mijn gesloten houding of dat de Noren nu eenmaal niet spraakzaam zijn. Hoe blij was ik toen ik op dag 14 door een vriendelijk Nederlands stel werd uitgenodigd in hun camper voor een glas rode wijn en een praatje. Ik voelde me langzaam weer mens worden.

"Ik begon te accepteren dat het een hel zou worden."

Op dag 17 bereikte ik na een 30 kilometer lange tocht vloekend en tierend de Dovrefjell.

Eerlijk gezegd viel het tegen. Dit zou het mooiste van de tocht moeten worden. Maar wat mooi is, is subjectief. Dat merkte ik later ook wanneer ik een pelgrim na een dagtocht compleet in extase of vol van emotie tegenkwam en bezield hoorde vertellen over de wandeling, dan kon ik alleen maar denken: welke tocht heb jij gelopen vandaag? Ik heb het niet gezien of gevoeld. Maar het is wat we er zelf van maken. De werkelijkheid wordt gecreëerd in je hoofd.

Het was wel verhelderend om na zeventien dagen alleen te zijn geconfronteerd te worden met de perceptie van een ander. Ik ontmoette twee vrouwen en een hond. Met wie ik tot dag 21 intensief zou optrekken. Twee vrouwen die ik afgaande op hun uiterlijk niet direct zou hebben uitgezocht in het dagelijks leven. De Oostenrijkse draagt degelijk spul, heeft korte grijze krullen met een kleurige buff eromheen, ze is gestopt met haar haren te verven, verzucht ze. Grafisch vormgegeven zilveren ringetjes in haar oor accentueren haar vrouwelijkheid. De Nederlandse draagt dunne truien van Marino wol, ongevoelig voor zweetlucht en ‘s avonds hult ze zich in een kleurige omslag doek. Haar doorleefde gezicht wordt omlijst door een kort asymmetrisch kapsel. Persoonlijkheden waar ik in het dagelijks leven niet op zou afstappen, maar ik geloof niet dat zij op mij zouden afstappen. Ontdaan van alle opsmuk draag ik als enige sieraad een ring, haren in een vlecht en loop ik in synthetische goedkope Decathlon shirts die je zweet wel opnemen en vasthouden. Het blijk onmogelijk om de verschraalde zweetlucht uit mijn kleren te wassen, dus die gaan thuis linea recta de prullenbak in.

Deze vrouwen genoten overduidelijk wel van de tocht. Ze straalden rust uit. De Nederlandse had jaren geboerd en genoot van het gecultiveerde landschap en het struinen over en langs de akkers. De Oostenrijkse genoot met volle teugen van de Dovrefjell en misschien wel van het samen lopen, omdat ze de tocht eigenlijk met een vriendin had willen doen. Waarvan genoot ik? Ook deze vraag heb ik meerdere malen gesteld. Naast het afzien waren er wel degelijk momenten waarop ik genoot. Van het instorten aan het einde van de dag en met een boek wegkruipen in mijn tent. Ik genoot van het weidse uitzicht op de tweede dag van de Dovrefjell, samen bier drinken en een burger eten met de Oostenrijkse in Oppdal, het samenzijn met de vrouwen in de hut Ryphusan – al had mij daar alleen zijn wel leuker geleken, het alleen zijn in de dichte dennenbossen, (wild)kamperen langs de meren en de zalige luxe van het hotel in Trondheim.

"Ik had mijn lichaam en geest volledig uitgeput."

In de laatste week kwam het kindgevoel weer een beetje terug.

Ik kon me weer verwonderen. Over de metershoge mierenhopen in het bos, het kabbelende water in meren en riviertjes, de sprookjesachtige varens, de mosjes op de rotsen die miniatuurtuintjes leken. Maar dit alles werd overstemd door een diepgewortelde vermoeidheid en een constante kou die in mijn botten was gekropen, waardoor ik niet met volle teugen kon genieten. Terugkijkend is het goed verklaarbaar. Ik had mijn lichaam en geest volledig uitgeput. Compleet door mijn vetreserves heen was mijn lichaam begonnen met het interen op mijn spieren. En geestelijk vond ik niet waar ik naar zocht: een adembenemend landschap dat een sublieme ervaring in je kan oproepen. Een landschap dat mij kan laten huilen en in vervoering kan brengen. Een landschap dat mij aanzet mijn binnenwereld te verkennen, door alleen te zijn in de natuur waar een enorme oerkracht van uit gaat. Een ervaring waarbij de binnen- en buitenwereld versmelten. En dat het goed is. Goed zoals het is en ik de gelukkigste vrouw op aarde ben, omdat ik een vol en rijk leven leid en daar ultiem dankbaar voor ben.

Drie jaar geleden proefde ik aan deze ervaring tijdens een vijfdaagse trektocht in de Schotse Hooglanden. In Noorwegen hoopte ik hierop, maar vond het niet. Ik zal blijven zoeken.

Bekijk ook de video over het Olavspad: op weg naar de langste dag.

https://www.youtube.com/watch?v=CLNRtfCREYk&t=44s