Door een jaar geleden met Adventure Virgin te starten heb ik gekozen voor het pad van verandering.

De diep weggestopte ontdekkingsdrang werd zo groot dat ik er iedere dag wel een paar keer over struikelde. En tja, na de tigste keer moet je er dan wat mee. En zo zag Adventure Virgin vorig jaar op 17 november het levenslicht. Wat begon als een aanmoediging om meer buiten te spelen, eerste keren en avonturen te beleven (door erover te schrijven en activiteiten te organiseren), groeide uit tot een levenshouding. Ik ben de Adventure Virgin in mezelf gaan omarmen. En dat blijkt niet zonder gevolgen te zijn.

Ik schrijf dit blog vanuit een ander huis dan thuis. Na bijna 15 jaar lief en leed met elkaar te hebben gedeeld hebben Vriendlief en ik een punt achter onze relatie gezet. We houden zielsveel van elkaar, nog steeds en dat zal zo blijven, maar het was niet genoeg. Voor mij. Ik wilde meer. Op zijn vraag: wat dan? Was mijn antwoord: de wereld. En dat is het. Ik wil de wereld. Ik wil me niet meer binden aan één plek, aan één huis, aan één persoon. Ik wil zwerven, nieuwe plekken zien, ik wil nieuwe mensen leren kennen, maar bovenal mezelf leren kennen.

’s Nachts lag ik in bed wakker in ons prachtige koophuis en sprongen de tranen in mijn ogen als ik bedacht dat dit het bed is waar ik de rest van mijn leven in lig, in dit huis, in dit land. Wanneer je binnen de warme comfortabele muren van je huis zit, zijn de ontberingen van de avonturen die ik wil beleven zo ver weg. Te ver weg. Ze zijn bijna niet voor te stellen. Het zijn juist die oncomfortabele momenten wanneer ik alleen in mijn tentje lig dat ik gelukkig ben. Het zijn díe momenten dat als ik alleen ben ik me prettig voel met mezelf. Ik voel me sterk, onafhankelijk en bovenal vrij. Ik voel me tevreden en voel zelfs een zweem van zelfliefde.

Floor in tent in Schotland

"Het zijn juist die oncomfortabele momenten wanneer ik alleen in mijn tentje lig dat ik gelukkig ben."

De gelukkige momenten van afgelopen jaar zijn op één hand te tellen:

de roadtrip door Schotland, de trektocht door Noorwegen, mijn eerste bergrace in Zwitserland en het eiland overrennen in Kroatië. Ingrediënten: alleen zijn, onderweg zijn en het liefst extreem. Dus besloot ik dit ook in Nederland na te bootsen. Ik begon mijn lange duurlopen van A naar B te rennen. De weg ontdekken, op bordjes kijken, bospaden verkennen, fietsroutes volgen, een soort van speurtocht. En telkens viel het gelukzalige gevoel over me heen. Onderweg zijn. Wanneer ik onderweg ben, ben ik op mijn gelukkigst. Toen ik in de auto zat onderweg naar het natuurhuisje waar ik nu verblijf, kon ik door de tranen de strepen op de weg bijna niet meer zien. Puur geluk. Onderweg zijn. Dat is wat ik wil. Ik wil de verandering constant opzoeken. Mezelf dwingen de verandering op te zoeken, de innerlijke onrust aanwakkeren in plaats van proberen te temmen.

Deze zelfverkozen verandering en onrust, jezelf uit je comfortzone halen, het constant onderweg willen zijn, is lastig te combineren met een relatie. Ik wil niet even op vakantie, even een reisje, even een avontuur. Ik wil grootsere en langdurige avonturen: in het buitenland wonen en een bestaan opbouwen. De wereld te voet of per fiets verkennen. Mezelf onderdompelen in een andere cultuur, een andere taal, een andere wereld. Een groots en meeslepend leven leiden vol avontuur. Ik wil mijn eigen werkelijkheid creëren.

"Ik wil mijn eigen werkelijkheid creëren."

Lange tijd dacht ik dat op het snijvlak van een relatie te kunnen doen.

En riep ik tegen iedereen die het maar horen wilde dat daar juist de uitdaging in zit. Maar daar doe ik mezelf en Vriendlief te kort mee. Want hoeveel je ook praat, welke afspraken je ook maakt en ondanks dat je elkaars vrijheid accepteert en respecteert, het was en is niet genoeg voor mij. Het is een glijdende schaal waarin ik vrijheid neem en opeis met het reële gevaar dat ik de dromen en vrijheid van Vriendlief aantast. Wat blijft er over van zijn dromen wanneer zijn vriendin alleen maar met de hare bezig is en weg is. Of plannen aan het maken is om wéér weg te gaan?

Een jaar geleden tijdens de lancering van Adventure Virgin vroeg ik aan de aanwezigen wat er zou gebeuren als je langgekoesterde dromen en diepe verlangens wegstopt in plaats van leeft. Het antwoord laat zich raden: het vuur dooft. Mijn vlammetje is sinds een jaar weer aan. En er moet meer zuurstof bij, meer brandstof. Het moet groeien. Wanneer ik alleen de wijde wereld in trek voel ik me vrij. Ik voel me zelfstandig, onafhankelijk en ongelooflijk rijk. Dan is het antwoord simpel. Doen waar je gelukkig van wordt. En na 33 jaar kom ik er achter dat dat in mijn eentje is, mijn dromen achterna.

Floor gaat alleen fietsen

"Mijn vlammetje is sinds een jaar weer aan. En er moet meer zuurstof bij, meer brandstof. Het moet groeien."

De komende tijd wil ik alleen verder.

En dat is eng en heel ver uit mijn comfortzone, en toch heb ik het gevoel dat het moet. Omdat het goed voelt. Niet in mijn hoofd of hart, maar dieper. Er zit een onontdekt stuk in mezelf dat ik wil ontdekken. En de komende jaren wil ik mezelf de tijd geven om het te verkennen. En vraag me niet wat ik ga doen, want ik heb geen strak omlijnd en doordacht plan en dat hoeft ook niet. Volg me maar, dan zie je het vanzelf. Ga met mij op deze ontdekkingsreis.

Ik ben Vriendlief dankbaar voor de mooie tijd die we samen hebben gehad. Hij heeft me zoveel geleerd. We hebben zoveel avonturen beleefd. Ik ga zijn onvoorwaardelijke liefde missen. En hij blijft altijd een plekje in mijn hart houden. Ik hou van je.